Mulę róż

Nie tylko Havel

2011-12-21T20:39:00.002+01:00

Być może nie wszyscy wiedzą, że Czechy poniosły jeszcze jedną stratę. Niecały miesiąc temu zmarł Zdeněk Miler, bliżej znany jako tatínek Krtečka.
Jakiś czas temu zaczęłam haftować obrazek dla synków pod roboczym tytułem "Las im. Zdenka Milera". Rośliny miały próbować być podobnie świrnięte jak w Jego filmach. Raczej nie skończę projektu - nie z tego powodu. Chciałam natomiast zwrócić Waszą uwagę na nietypowy świat psychodelicznej flory w tle Krecika.

Galerię zdjęć z Autorem plus Krecik w kosmosie (prawdziwym!) do wglądu tutaj, a TU oficjalny nekrolog twórcy - przeuroczy... Wszystkiego dobrego, kochany panie Zdenku, wielu fajnych pomysłów! DZIĘKUJĘ!:*

Haute couture

2011-11-25T22:19:00.000+01:00

Trochę przegięłam. Wiem

Pocałunek:

Jabłonie

2011-11-12T01:30:00.000+01:00

Z nagłej potrzeby duszy. Dokładnie jeszcze sama nie wiem, o co chodzi.

Ciąg dalszy nastąpi.

Drobiazg

2011-10-25T23:25:00.000+02:00

Z resztek melanżowej wełny z merynosów. Właściciel jest zachwycony. Robione na wyczucie, bez jakichkolwiek schematów - jest to sposób, który sprawia mi chyba najwięcej przyjemności, niczego nie ujmując schematom i ich autorom. Róbcie ich jak najwięcej, róbcie!

Za dużo Huellego

2011-10-10T18:00:00.000+02:00

Naszyjnik: szklane kulki do zabawy z second handu, elementy żyrandola teściowej, koronka ze zniszczonego kołnierzyka, drucik, drobne koraliki, bawełniana nitka.

Kolczyki: dwie serwetki pod kieliszek z second handu, drobne koraliki, kawałek jedwabiu z szaliczka z second handu. Wyszło dość dziwnie i chyba przerobię to na broszkę - nigdy w życiu nie miałam przypiętej broszki.

Proszę wybaczyć ten datownik. Już się nie powtórzy.
Najcieplej jak się da w ten paskudnie wilgotny wieczór pozdrawiam zaglądających tu jeszcze gości:)

Tektura z tektury

2011-08-21T16:13:00.003+02:00

Jak robię tekturę z tektury opowiedziałam już tutaj , szczególnie polecam dogłębnie analizujący sprawę filmik z tego postu, ale od tej pory wprowadziłam już wiele innowacji. Otóż art-tekturę:) można zrobić z czegokolwiek. Mamy kilka arkuszy. Bazą początkowo były opakowania po jajkach, teraz wrzucamy do specjalnego garnuszka przez np. tydzień różne ścinki, ewentualnie dodajemy te wytłoczki (a miewają różne barwy:), zalewamy wodą i stoi kilka dni. Potem blenderem. Do papki dodaję krochmalu, tj. tak z pół łyżeczki rozrobionej w wodzie mąki ziemniaczanej. Wtedy tektura mniej się kruszy, jest sprężystsza. Potem wyściełam stolnicę workiem na śmieci i rozkładam papkę, wałkuję, dodaję cokolwiek - próbowałam nitek, konfetti, pociętych w paseczki gazet - przykrywam ręcznikiem, jeszcze raz wałkuję i odstawiam na szafę. Jak sobie o tym przypomnę, jest już tektura.

Można ją wykorzystać np. do robienia metek...

...do moich nowych produkcji - otulaczy do wielorazowego pieluchowania. Kto nie wie, o co chodzi - już tłumaczę mu na polski. Można użyć do przewijania niemowlaka znanej z przeszłości tetrowej pieluchy (albo flanelowej:), a żeby nie spadała, ubrać mu na nią takie gatki.

...a potem gatki zapchać do pojemnika z papierowej niby-wikliny...

...to tak jakby ktoś myślał, że już się poddałam w kwestiach ideowego mulenia wszechobecnego różu.

Pozdrawiam ciepło wszystkich, którzy JESZCZE, JESZCZE zdecydowali się tu zaglądnąć:)

Oszczędzaj z armią myszy

2011-07-08T08:31:00.003+02:00

Myszy skarbonki i zwykłe myszy do zabawy i świnki skarbonki są już dostępne we wrocławskiej Bla Bla.

Jeśli ktoś chce myszę, może wymienić się z nami na stare, połamane kredki świecowe, które przerabiamy TAK.

Prosimy wtedy o kontakt na sara-pisze@wp.pl :) Życzę wszystkim czytelnikom w dowolnym wieku dnia pełnego zabawy i oszczędzania:)

Najweselsza jarmułka świata w akcji

2011-07-05T15:49:00.000+02:00

Mieliśmy się udać na koncert dla dzieci do synagogi i w związku z tym poinformowałam młodego o jarmułkach. Raz na jakiś czas odmawia czegoś kategorycznie i właśnie wypadł ten raz. Nie pomogło, że jest taki zwyczaj i że tata też ma. Nie pomógł nawet argument-armata, że panowie wyglądają w takim nakryciu głowy bardzo elegancko, poparty zdjęciami z netu. Zawahał się, ale nie uległ. Wobec tego w noc przed koncertem powstała najweselsza jarmułka świata, której się już nie oparł.

Tuning

2011-06-15T02:17:00.000+02:00

Ponad rok temu trafiłam w bibliotece na zbiór opowiadań ks. Twardowskiego dla dzieci ilustrowany zdjęciami pacynek autorstwa Hanny Kośmickiej. Jak już kiedyś wspominałam, nie jestem fanką jego twórczości dla najmłodszych. Ale laleczki mnie zahipnotyzowały, zwłaszcza postać, jak się później okazało, o nazwie handlowej: "Dziewczyna w swetrze". Małe googlnięcie i już dwie były moje. Niby synka na urodziny.

W książce pacynki odgrywają z rozbrajająco ludzką naturalnością przeróżne sceny. Poprosiłam o wykonanie specjalnie dla mnie kopii Murzynki. Okazała się idealna. Natomiast dziewczyna w swetrze, na którą najintensywniej czekałam, moje alter ego, muza i obsesja, przyjechała w stroju, którego nie mogłam zaakceptować. Miała sweter "konon" z lumpeksu z lat 80-tych i elastyczne, powycierane dżinsy, również z epoki. I jedynym moim skojarzeniem było, że w związku z tym właśnie skończyła myć kibel.

Pomiędzy mną a Autorką lal nawiązała się korespondencja i muszę przyznać jej rację - sama wybrałam Dziewczynę na podstawie foty (Pani Hanna obfociła dla mnie komórką wszystkie lale ze swojej gdańskiej pracowni). A książeczka Twardowskiego nie jest katalogiem jej firmy. W książce lale mają dłonie, w katalogu nie. Murzynka miała je więc, ale druga, zgodnie ze zdjęciem na stronie sklepu, NIE. I to wszystko prawda i moja nieuwaga. Niemniej nie spodziewałam się aż takiej rozbieżności z oczekiwaniami.

Głowa Dziewczyny była jednak przecudna i nie zdecydowałam się na zwrot. Machnęłam tuning, kilka jego wersji. Zostało ostatecznie tak, jak widać na sesji w piekarni:)

Synek zachwycił się lalami. Do dziś traktuje je w pewnym sensie jak autonomiczne istoty, nazywa "dziewczynkami", rozmawia z nimi, opowiada im o planowanych psotach nie zważając na moją, siłą rzeczy, obecność. Ja trochę też się bawię, jak młodzi już śpią. Czasami, wiadomo. I bardzo gorąco polecam prace Pani Hanny.

Lekcja anatomii

2011-06-03T21:14:00.002+02:00

Najgorsze jest wstawianie zębów krokodylom

2011-05-13T23:20:00.002+02:00

Już mam!

I my też!

A teraz wieść szokująca (mnie): krokodyle można nabyć w realu!!!! Kawiarnia dla rodziców z dziećmi i nie tylko, Bla Bla, postanowiła zaryzykować współpracę ze mną. W przyszłym tygodniu dołączą jeszcze świnki-skarbonki i myszki-skarbonki. W planach zestawy ryb i dinozaury (o czym Bla jeszcze nie wie:)))))

...a ponadto liczę na (kliknijcie na zdjęcie, by dojść do Beaty):

Co to może być?

2011-05-04T23:08:00.001+02:00

Mała podpowiedź:

Jeśli nie pomogło:

:) Na zamówienie mojego dziecka - drobiazg, królik w wielorazowej pieluszce...

Oczywiście zrobienie go zajęło mi trochę czasu, który mogłam poświęcić dla rodziny, na pracę lub spanie. Znacznie dłużej, niż zarobienie 7 zł, które kosztował poniższy królik z Chin...

Porównywalnie słodki, tyle, że odpadła mu noga po godzinie zwykłego użytkowania... (Tuż po sesji zdjęciowej odpadły obie ręce.)
Wszystko to przyszyłam, co doliczone do owych 7 zł (czas) nadal nie przekracza ręcznego króliczka...

Zastanawiam się nad ceną wyrobów rękodzielniczych. Temat stary i już nawet nie budzący emocji.
Oczywiście, że trzeba zapłacić za czyjąś pracę i koncept. Niektórzy nie zdają sobie z tego sprawy.

Z drugiej strony w jednym z wrocławskich sklepów z rękodziełem zobaczyłam tak wysokie ceny, że chciało mi się głównie, niestety, nieco gorzko śmiać... zwłaszcza, że mniej więcej wiem, ile czasu i pracy trzeba włożyć w dany wyrób.

Wypośrodkować, jak ze wszystkim. Czyli ile, by nie bawić się w wolontariat? A może właśnie się bawić? Póki co przeliczam na kawy...

Jeśli ktoś ma ochotę podzielić się swoimi spostrzeżeniami na ów niemodny już temat, będę zobowiązana. Zwłaszcza, że niedługo wchodzę na giełdę;]

...i pierwszy raz w życiu zapisałam się na candy, u Rafiji...

MOCNO po sezonie

2011-04-23T18:53:00.000+02:00

CZEŚĆ! Ostatnio moja aktywność, działalność i kreatywność, dopóki żyła, skierowana była w całkiem inne rejony. Potem padła. Teraz po pewnym wypoczynku powraca ze zdwojoną siłą, póki co projektem jak w tytule.
Jest to kolczyk.

Scrapbooking na żądanie

2011-02-28T21:43:00.001+01:00

Scrapowanie niestety nie jest moją formą wyrazu, choć co jakiś czas próbuję, głównie nieśmiało na ATC. Tym razem nie było mowy o wykręceniu się, bo sama Babcia zamówiła sobie album o prawnukach na 90-te urodziny. Nie ma zmiłuj.

Jak to zwykle u mnie w kwestach papieru, album mocno śmieciowy, tzn. powywalałam wszystko z wielkiego pudła i wkomponowałam, co się dało, w jedną noc i pół dnia. Ależ przy tym powstaje śmieci. Odkryłam też świetny sklepik z papierami i innymi rzeczami na Więziennej we Wrocławiu. Prowadzą go rozmiłowane w tej dziedzinie dziewczyny, pieką też ciasto do częstowania klientów. Nie wyrzuciły mnie, choć porozkładałam na podłodze przecenione zestawy (bożonarodzeniowe) i wybrzydzałam chyba będzie z pół godziny.

Marek mały i Marek duży na jednym tagu:

Grudniowy dzidziuś, a te chlapki to rysunek jego brata, który przezornie zostawiłam sobie właśnie do takich celów:

Teczka na zdjęcia:

Zabawa z pokrywkami ukraszona najciekawszym chyba elementem w tym albumie, mianowicie własnoręcznie wykonaną tekturą w kropki (dokładna relacja TUTAJ):

Przezroczyste kwiatki wycięłam z opakowania (torebki) po zestawie kosmetyków, to sztywny plastik:

...pokazuję trochę ku przestrodze - za mało miałam czasu. Ale i fun był, choć ilość ścinków i śmieci to równoważy... Klikam w "publikuj" i wracam do wiadra z gliną szamotową:]

Ściskam dziś wszystkich i pozdrawiam kawowo (Inka)!

Po sezonie II

2011-02-25T21:44:00.001+01:00

Trzy lata temu zrobiłam taką minimalistyczną szopkę, z nagłej potrzeby popatrzenia na szopkę w innej niż klasyczna konwencji. Jest to szufladka z pudełka od zapałek i masa utwardzająca się na powietrzu, dostępna w każdym markecie.
Gdy urodziłam pierwszego synka, leżałam mocno pokieraszowana w szpitalnym łóżku i myślałam o czymś innym niż brak możliwości usiądzięcia. Udało mi się zaobserwować, że wszystkie nowe mamy leżały na boku. Może to jest naturalnie najwygodniejsza pozycja? Myślałam, że trochę rozumiem rannych żołnierzy i takie tam.
Znana z szopek pozycja Marii była szczytem marzeń. Noworodki też raczej nie leżały w geście błogosławiącym Ojczyznę miłą. Zawsze mnie to w szopkach drażniło (jak i obecność pasterzy i mędrców jednocześnie - chyba że pasterze wpadali ot tak po drodze codziennie, a Święta Rodzina przez pół roku mieszkała w czyjejś szopie), ale po doświadczeniu "doby po" rozdrażnienie przybrało formę POTRZEBY SKLECENIA SZOPKI.

Dinozaury

2011-02-22T14:41:00.000+01:00

Kuchnia włoska cz. I

2011-02-12T01:53:00.000+01:00

Poranek w mojej PRL-owskiej kuchni:

Wyniosłam ostatnio swoje stare mebelki z piwnicy rodziców i dałam synkom. Zrobiłam przy okazji kilka pizz na szydełku, a obok leży koralikowo-plastelinowa, wykonana przeze mnie WTEDY.

...i inne cuda z epoki, suszące się na ręcznikach po gruntownym myciu:

"Chińskie zabawki" znaczyły wówczas coś zupełnie innego. Ten mały konstruktor jest tak dokładnie wykonany z drewna...

Po sezonie

2011-02-01T22:56:00.000+01:00

Nie wiem, jak Wy, ale ja kupiłam w markecie sznur przejrzystych lampek, i w domu nie zadziałały. W Wigilię kupiłam więc na targu drugi sznur, ale były tylko czerwone. Też się zepsuł po kilku godzinach.

Teraz mam dużo lampek (2x80).

Dziękuję wszystkim, którzy jeszcze co jakiś czas sprawdzali, czy nie ma tu niczego nowego. Nie było, bo niczego nie robiłam - tzn. wyżywałam się w innych, niekraftowych, sferach. Ale teraz zatęskniłam. Jeszcze nie wiem, do czego mają służyć te kwiaty. Nigdy nie nosiłam broszek.

Tfurczość okienna

2010-12-26T04:53:00.000+01:00

Sztuczny śnieg za 6 zeta i najprostsze wycinanki na nieudanym kserze...

Zamieć i korki. Ciąg samochodów z popsikanej foremki do ciastek wyrażać ma załamanie się stanem wrocławskich ulic.

Konspiruj do woli:)

2010-11-30T07:14:00.000+01:00

Jako że pochłania mnie dzierganie na pierwszy w życiu bazar handmadeowy w realu, i nie ma w tym nic ciekawego:), pokażę moją najnowszą inspirację:

SPISEK ADWENTOWY!

Zapraszam na film, włączający się po kliknięciu w robiące się krokodylki, i z góry przepraszam za nieco hamerykańską estetykę w pewnym momencie. Forma formą, a przesłanie jest fajne. I zachęcam wszystkich, namawiam, podsuwam chyłkiem myśl i wysyłam podprogowy przekaz - zróbcie prezenty własnymi rękami! Jeszcze jest czas. A tam nie umiem.
Autorzy projektu Advent Conspiracy proponują przesłać uzyskane tak pieniądze na dostarczanie wody na potrzebujące tereny. Osobiście namawiam Was do wybrania sobie jakiegoś własnego celu (można zajrzeć np. na stronę Polskiej Akcji Humanitarnej), w tym lokalnego, osobistego, jak zabranie komuś dziecka na lody, by odpoczął/odpoczęła.
W sensie rodzice, nie dziecko.
Na przykład ja bym się ucieszyła.
Albo nie wydawajcie tej kasy na nic, tylko po prostu ją zachowajcie. A nuż się przyda, gdy ktoś zachoruje czy szlag trafi auto.

Nie mam zbyt dużo pieniędzy - czasem zdarza się, że czekam jak na szpilkach na wypłatę, że rozcinam tubkę z kremem, odwołuję opiekunkę, wolę przejść na piechotę niż pojechać. I na pewno nie mam zamiaru wydawać tego, co mam, na niechciane pierdolety i spotkania. Nie każdy ucieszy się z handmade'a, to fakt, ale dla tych, którzy nie mają nic przeciwko, zamierzam coś zrobić. I jeszcze się przy tym bawić. Reszta nie wiem, może upiekę im ciasteczka/jakoś przeżyję i się podzielę nalewkami.

Krem to właściwie zawsze trzeba by rozcinać, bo szkoda tego w środku.
Dobra, już schodzę z ambony.

P.S.
Czekam na taką akcję po polsku i dla Polaków. A może coś jest, a do mnie nie dotarło - proszę dajcie znać w razie czego! ...Z tego filmiku powinno do naszych rodaków trafić hasło: You are free to conspire... :)

Jak się sprawy mają

2010-11-24T03:03:00.001+01:00

Mniej więcej tak. Dziergam zapamiętale na ArtBazar w moim pięknym mieście, i już mówię, gdzie mnie znaleźć. Otóż dzielę stoisko z moją (chwalę się) ulubioną projektantką mody, prywatnie najmilszą i pełną zrozumienia Anią Utko, chrzestną mamcią mojego dziecka i mojego pojawienia się na Bazarze, autorką mojej sukni ślubnej, innej noworocznej, innej co ją sobie od niej kupiłam i gorsetu jak z XIX w. z całą paradą i usztywnieniami. Stoiska będą stały - jak to stoiska - w kształcie litery U, i Ania zajmie całą najkrótszą belkę tego U, i gdzieś wśród jej dzieł będzie koszyk z moimi rzeczami. Bardzo bym chciała pokazać też trochę ceramiki, ale nie wiem, czy zdążę.

Póki co dziergam więc, a ponieważ, jak wiecie, mam dzieci, wygląda to tak:

Ale powstają i przerywniki, więc nie należy spodziewać się długiej przerwy w blogowaniu.

A ponadto candy u DecoMarty, pierwsze, w jakim biorę udział. Do zdobycia Staś Prototyp, trudno się więc oprzeć.

Eksperyment z ogniskiem

2010-11-04T03:27:00.001+01:00

Dowiedziałam się o takim sposobie wypalania gliny, że wrzuca się wyschnięty szamot do ogniska. Wykorzystałam palenie badyli w ogrodzie teściów. Położyłam w żarze dwie miseczki.

Na drugi dzień wpadliśmy znowu obejrzeć zgliszcza. Nie było sensu czekać, aż ostygną poprzedniego dnia, temperaturę roboczo oszacowaliśmy na ok. 500 stopni. Lepiej, by miseczki straciły ją sobie spokojnie przez noc.

Mniejsza stłukła się podczas oskubywania babci (po co jej tyle koperku oregano cząbru mięty). Większa została poszkliwiona w środku na biało i czeka na wypalenie, już w piecu, pod kątem tego szkliwa. Po odpucowaniu pojawił się fajny efekt szaro-czarno-rudych plam. Umyłam normalnie wodą - faktycznie, wypalona, choć sprawia wrażenie surowawej. Póki co stoi i czeka, aż wymyślę inne zastosowanie dla tych mazów. Takie "kolory ziemi" nie mogą marnować się na banalnej miseczce.

"Zrób jej córeczkę", powiedział

2010-10-15T22:18:00.003+02:00

...synek i podejrzewam, że może to być świetny chwyt marketingowy. Świnka skarbonka i jej córka na małe grosiki sprzedawane razem. Sprzedawane, bo 12. grudnia pojawię się na swoich pierwszych TARGACH! Jestem niebywale podekscytowana i próbuję produkować, ile wlezie. Szczegóły co i jak, i gdzie będę stać, w następnym poście. Zapraszam serdecznie, będzie dużo rękodzielniczych osobowości, a i data przedświąteczna niewątpliwie takim decyzjom (pójścia i nabycia) sprzyja. Jednym słowem, wkraczam na giełdę:)

...a jakby im dać magnesy w ryjki, żeby się całowały?.. dobra wiem, że wieczór to nie najlepsza pora dla kreatywności...

Love is in the air - chodzi o to drugie zdjęcie

2010-10-07T23:25:00.000+02:00

Moi mili!

Ponieważ nie chcę zadręczać Was tematem dzieci (wiem, jakie to straszne, sama uciekam od ludzi gadających tylko o dzieciach), a jednocześnie mam potrzebę podzielenia się z innymi rodzicami pomysłami na spędzanie z dziećmi czasu (bo tyle już nabrałam pomysłów od innych, może i moje się komuś przydadzą), zapraszam zainteresowanych w zupełnie inne miejsce pod wiele mówiącym tytułem:

"Pipi, dziąbi słodkie Bąbi"

Miejskie dziewczyny

2010-10-05T20:39:00.002+02:00

Zrobiłam laleczki do nakładania na palec - właściwie miały to być pacynki, czyli na dłoń, ale nie wychodziły i nie wychodziły i skończyło się na takim czymś. W założeniu do wprowadzenia synka w sprawy teatru, ale widzę, że oderwały się od nadbudowy i są bardziej dla mamy. Na warsztacie ciąg dalszy, jacyś sąsiedzi, jakieś postaci z książek... Niczego nie obiecuję, bo życie mamy to nie przelewki.

Tu panna "Nie-uczesałam-się-bo-skończyła-się-kawa-no-i-co-z-tego", moje alter ego.

Tu miła pankówa, ale nie wyszła. Czarne kabaretki wyszły takie se i koszulka z napisem "heavy drinking" jest za obszerna, ale popracujemy nad tym. Fryzura za to jest OK.

Tu współczesna wersja Mady Mueller z "Ziemi Obiecanej". Tylko oczko jej się odpruło. Prawdziwa Mada jest moją idolką i przyjaciółką:)

Projekt Denko

2010-09-06T15:40:00.013+02:00

Dzięki Kasi trafiłam na specyficzny kanał na Youtube - Nieesia25 opowiada o kosmetykach i o życiu w Anglii. Niesamowite, ale o ile zawsze nużyły mnie gadki o malowidłach, jej programy - bo tak to trzeba nazwać - kosztowały mnie bezsenną noc. Odkryłam też z zaskoczeniem, że sporo ludzi nagrywa takie filmiki i wrzuca na Youtube, prowadząc jakby swój autorski program. Śmiejcie się lub nie, ale nie wiedziałam o takim zjawisku. Może kiedyś się odważę na jakieś filmikowe uzupełnienie bloga o Wrocławiu?.

Po poklikaniu w podobne doszłam do wniosku, że na ogół prowadzone są przez wymuskane, ciągle poprawiające włosy przed kamerą dziewczyny, co niczym nie różni się od telewizji. Przy nich Nieesia jest naprawdę całkiem osobną kategorią. Podoba mi się jej niewymuszony look, jej roztrzepanie, niezwykle naturalne pokazywanie ciała, jeśli dany zabieg kosmetyczny tego wymaga, podoba mi się jej angielski, uwagi o życiu itd. Ogólnie Nieesia rządzi.

Dzięki niej z kolei trafiłam na Akcję Denko i od razu z entuzjazmem do niej dołączyłam. Chodzi w Denku o to, by nie kupować kosmetyków, dopóki nie zobaczymy denka starego. Czyli że pora powiedzieć "nie" pięciu pozaczynanym szamponom i stu pięćdziesięciu pomazianym cieniom do powiek. Pewna dziewczyna zrobiła świetny filmik instruktażowy, jak skomasować wszystkie cuda na jednej palecie:

WSTAWIAM LINKA, BO FILM NIE CHCE TU WSKOCZYĆ:)

Wesoło przystąpiłam do likwidacji wysypujących się z kosmetyczki pudełek - jak ja tego nienawidzę. Zawsze chciałam coś w tej sprawie zrobić, tylko nie wiedziałam, co.
Oczywiście musiałam poczekać na noc, bo takie rzeczy się robi, gdy dzieci śpią. Sytuacja wyjściowa (sorry, drastyczne zdjęcie):

Nożykiem do zbierania grzybów potraktowałam WSZYSTKO. Gdyby policja wdarła mi się na chatę i zobaczyła mnie przy tej czynności, sprawdziłaby zawartość pudru.

Potem do kieliszków do jajek, pomieszałam na oko, nie mogłam oczywiście ocenić odcienia po nocy:

Dodawałam spirytusu 95% łyżeczką i mieszałam, odciskałam zwykłym wacikiem kosmetycznym, porobiłam nawet marmurki a rano, już przy świetle dziennym, ukazał się taki widok:

Odcisnęłam jeszcze jakieś pieczątki mojego synka. Cała praca była naprawdę niebywale przyjemna, a kolory wyszły bardzo moje. Przynajmniej tak mi się wydaje.

Recykling foliowych torebek

2010-08-21T12:14:00.013+02:00

Przynaglona przez Mpenzi upowszechniam moje kolejne wyczyny.
Wkurzyła mnie wielka foliowa torba, a w niej inne foliowe woreczki, których robi się coraz więcej. Jest to pęczniejący potwór w szafce. Dlatego woreczki zostały posegregowane kolorami i póki co część zużyta wg przepisu MIA_MI (którą serdecznie pozdrawiam), ale trochę inaczej.

Usunęłam uszy i dno i pocięłam na paseczki. Różne odcienie niebieskiego.

Potem klasycznie - włożyłam między dwie warstwy papieru do pieczenia (miałam dwustronny, nieważne, która strona idzie do blachy a która do ciastek) i przeprasowałam żelazkiem nastawionym na bawełnę.

Masa pod żelazkiem zaczyna się kurczyć, im gorętsze, tym bardziej. Jest to przepiękny widok. Potem mamy jeden gładki płatek. Strona lewa i prawa różnią się. Mi bardziej podobała się lewa.

Pocięłam następnie płatek na kwadraciki i ułożyłam na płóciennej torbie mozaikę. Klej polimerowy nie oparł się pewnym czynnikom, potem przykleiłam więc jeszcze raz zwykłą "Kropelką" i zdaje się być OK.

I oczywiście próby, próby! Figuralnie z powycinanymi detalami z opakowania po pieluchach + zabawa i moim imieniem:) Tło: paskudne, żółte, nieprzejrzyste reklamówki.

Zielone worki na śmieci:

Zwykłe, białe, przejrzyste woreczki:

Czarne worki na śmieci:
Na to białe i czarne mam już pomysł.

Zaangażowane społecznie słoiki

2010-08-01T21:02:00.016+02:00

Wpadła mi w ręce książka Ann Oakle y "The Sociology of Housework", w której opisuje stany duszy irlandzkich gospodyń domowych pod koniec lat 60-tych. Ogólny morał jest taki, że praca kobiet w domu jest niedoceniana, ciężka, nieprestiżowa, monotonna i wywołująca w niektórych przypadkach zaburzenia psychiczne. Brzmi znajomo?.. Dla mnie tak. Te badania są w przerażający sposób jakby nadal aktualne.

Żeby nie było, spora grupa badanych deklaruje satysfakcję ze swojej pracy.

Skłoniła mnie ta lektura do wykonania zawieszek na słoiki z przetworami. Z jednej strony jest napisane, co to za przetwór, a z drugiej jest niby-scrap. Nie jest to moja forma wyrazu:) , ale czasami kusi, by popróbować. Nawet bagatelizując taki drobiazg, jak kompozycja:P Użyłam wypowiedzi z badań metodą: dokończ zdanie - Jestem... (anglogęzycznym otwiera to też drogę do powiedzenia czegoś w czasie teraźniejszym, "idę do sklepu" jest uroczym tego przykładem)

W założeniu miało być super minimalistycznie:

...ale potem skusiły mnie koronki, kwiatki i ogólnie różne kobiece fatałaszki - chciałam nawiązać do mody na bielenie, koroneczki, guziczki i pseudobabciowość. W końcu to jedno z obliczy bardzo wielotwarzej, współczesnej, polskiej gospodyni domowej.

Wreszcie totalny chaos:

Wyobrażam sobie, że przetwory wyjadą z takim czymś na stół. Ciekawe, jak goście to skomentują i czy w ogóle coś powiedzą.
Sama uważam, że problem jest naprawdę poważny.

Moja prababcia każde lato spędzała w gorącej kuchni, szykując hurtowe ilości przetworów. Dzień po dniu, upał nie upał, w domu lub na wyjeździe (tam też znajdowała sobie kuchnię do gotowania). Najwyraźniej tak rozumiała swoją rolę. Założę się, że jak każda chyba dziewczyna wolałaby popływać, pójść do lasu.

Badania A.Oakley będą chyba zawsze aktualne, bo zawsze będzie do wykonania ten rodzaj pracy, zwanej hucznie "prowadzeniem domu" - żmudne, monotonne i czasochłonne czynności, wykonywane najczęściej na akord i w najwyższym stopniu nietrwałe. W hałasie i przy kontakcie z chemikaliami. Czyż taka praca nie powinna być otoczona, delikatnie mówiąc, sporym szacunkiem? Czy nie powinien ją wykonywać każdy, kto chce korzystać z uporządkowanej tak przestrzeni?

Pierwszy wypał!

2010-07-21T15:18:00.017+02:00

Zanim na zajęciach z ceramiki stworzyłam takie ufo... (które jeszcze w tym poście się pojawi)...

...skleciłam pierwszy w życiu twór. Nie bardzo wiedziałam zaczynając, co to może być, po prostu było to ćwiczenie, które przeobraziło się w wazon. Bo nie miałam żadnego (dacie wiarę), a trzeba było "formę" jakoś ukierunkować, by nie zmarnowało się tyle dłubania.

Mokra forma, będzie schnąć wiele dni i czekać na wypalenie.
Jak widzicie, zajęcia odbywają się w ślicznej i autentycznej średniowiecznej piwnicy, zapleśniałej i wilgotnej. Bardzo jest tam fajnie:)))

Zastanawiałam się wiele razy, czy by nie połączyć moje dwa blogi. Inspiracje mojej tfffurczości tak ściśle wiążą się z Wrocławiem, że czasem nie wiem, który post dać gdzie. Tym razem też tak jest; cieszę się, że mogę pełna dumy i zadęcia pokazać Wam tą piwniczkę pod samym centrum.

Wypalone cudo:
...i już poszklone (to wymaga kolejnego wypalenia - w ogóle cały proces strasznie długo trwa, ma to swój urok). Tak wygląda źle poszklony:) szamocik - rodzaj gliny z mnóstwem małych kamyczków w środku.

Uwaga, artystyczne zdjęcie - trzy warstwy: kwiaty, szamot, "perliczka"...

"Perliczką" nazwałam powierzchnię wewnątrz innej miseczki, na której na białe szkliwo napryskały kropelki zielonego. Bo szkli się tak, że najpierw np. białym w środku, wypełniając miskę po brzegi szkliwem i tak przez chwilę trzymając - niesamowite uczucie, gdy to jakby mleko osadza się wyraźnie coraz grubsza warstwą - a potem michę do góry dnem ustawia się na dwóch deskach nad miską i polewa z góry np. zielonym. I wtedy kropelki mogą odbić się od powierzchni spływającego do miski szkliwa i popryskać białe już wnętrze, co oczywiście mi się stało.
Ale spoko, podoba mi się.

Ufo ma na dole dziury, bo to nie koniec - coś tam jeszcze będzie.
Pozdrawiam Was pogodnie, Czytelnicy, i naprawdę zachęcam do zabawy w ceramikę. Bardzo upierdliwe, bardzo terapeutyczne, bardzo nieprzewidywalne:))))
Tylu jeszcze rzeczy chcę się w tej kwestii nauczyć.

W takich warunkach powstają moje prace

2010-06-30T17:51:00.002+02:00

A także prace przez duże pe, obiady, mejkapy, porządki.

Ciekawe i godne socjologa jest to, że siły kraftowe tłumione mniej lub bardziej od czasów ZPT wybuchają w ludziach, gdy pojawiają się ich dzieci (tj. w ludziach-kobietach, nie wiem, jak z tatami - nie zaobserwowałam).

Czy jest to wywołane brakiem możliwości wykonywania wówczas większych projektów, czy powtarzalność czynności i nietrwałość ich skutków prowadzi do obrony - skanalizowania kreatywności gdzie indziej, czy po prostu jest to znana od wieków najtańsza psychoterapia, tak w owych latach potrzebna:), czy bunt wobec plastikowych, hałasujących zabawek, czy wszystko razem - fachowcom oceniać.

Pozdrawiam wszystkich kraftujących dla spokoju, czy to rodziców, czy nie.
Nie dajmy się!
Kraftujmy w miejscach publicznych!
Wymianiajmy się sprzętem i materiałem!

Krokodyle

2010-05-27T22:12:00.015+02:00

Kompletne szaleństwo, krokodyle są wszędzie, robię je w tempie jeden dziennie, różne fakturki, różne odcienie zieleni.
Najpierw był prototypowy dla starszego synka, potem drugi dla młodszego, bo starszy nie chciał mu pożyczać i mieć potem zaplutego, potem znajome dzieci... Robienie krokodyli jest bardzo terapeutyczne:)), jak każda robótka zresztą... nadmiar rośnie, puszczam go dziś w świat na Bazarku Handmade. Wkrótce je (i inne moje prace) będzie można też nabyć w dwóch sympatycznych miejscach w realu, we Wrocławiu, a będą to krokodyle charytatywne (nie omieszkam dać znać co i jak).
Obłęd krokodylowy:

Fakturka:

Łapci:

Czy wspominałam, że chodzę na ceramikę?

2010-05-18T13:19:00.008+02:00

Małe warzywa, cebule mają 1 - 1,5 cm. Tu są już wypalone na biskwit.

Pani od ceramiki odradziła mi szkliwienie, bo tak sobie to pierwotnie wyobrażałam, i pomalowałam warzywa zwykłymi farbami akrylowymi, a potem bezbarwnym lakierem do paznokci. Bardzo lubię takie proste rozwiązania.

Niektóre jajka pociągnęłam tylko lakierem, kolor biskwitu odpowiada kolorowi beżowych jajek.

Chodzi mi po głowie pomysł stworzenia z czasem całego sklepu spożywczego, albo spożywczo - ogólnorozwojowego, z przedwojennym sznytem. Skrzynki, kosze, beczki, inne pojemniki na parterze drewnianego domu dla lalek ze zdjęta przednią ścianą. Na piętrze mieszkanie właścicieli. U drzwi dzwoneczek.

Świnka skarbonka

2010-04-28T07:58:00.006+02:00

Dobra wiadomość

2010-03-26T21:00:00.005+01:00

Klej Magic łączy również tkaninę ze szkłem.

Mały tutorial - jak na kilku drutach zrobić rurę

2010-03-20T08:11:00.015+01:00

Czyli np. rękaw bez szwu, getry, wstęp do skarpetki...

Jak większość rękodzielniczych rzeczy okazało się to banalne, tylko KTOŚ MUSIAŁ POKAZAĆ. Popstrykałam więc fotki. Zostało mi pokazane, może komuś się teraz przyda. Mam nadzieję, że zdjęcia są wystarczająco łopatologiczne.

Trzeba mieć tzw. druty do robienia skarpet, kupuje się je po 5 w opakowaniu, można robić przy pomocy wszystkich pięciu albo tylko czterech, jak ja tutaj. W Lidlu są akurat teraz za ok. 4 zł, w sklepach widziałam za 7, za 12...

Zaczynamy. Najpierw nabieramy ileś tam oczek. Ja nabrałam tylko 10, bo chciałam mieć małą rurkę. (Osobiście zaczynając dzieło na drutach robię łańcuszek szydełkiem, potem wkładam drut w oczka. Wychodzi równiutko:P Jeśli ktoś nabiera oczka metodą klasyczną, powinien przerobić sobie najpierw jeden rządek normalnie.)

Teraz bierzemy drugi drut i zaczynamy robić, jakby nigdy nic.

Po przerobieniu ok. 1/3 - nie musi być idealnie równo, ja jak widać przerobiłam trzy - bierzemy TRZECI drut i robimy kolejną 1/3. Drugi drut zwisa sobie spokojnie, nie przeszkadza.

Otrzymujemy takie coś:

Resztę, jak łatwo się domyślić, przerabiamy kolejnym, CZWARTYM drutem i mamy takie coś jak na zdjęciu poniżej. Jeden drut nam się zwolnił.

Teraz następuje najbardziej dramatyczny moment, decydujący o wszystkim. Układamy sobie robótkę tak, by zamknąć okrąg, innymi słowy: by pierwsze oczko było blisko ostatniego:

...w to pierwsze wkładamy zwolniony dopiero co drut i przerabiamy normalnie te trzy:

Zwolni nam się kolejny drut, którym przerabiamy analogicznie następną dawkę oczek. I tak ciągle. Pod drutami zaczyna nam wyrastać RURKA.

Jeśli ktoś załapał, zwężanie i rozszerzanie oraz dzierganie jakimś wzorem - ściągaczem, ryżem - nie jest żadnym problemem.

Oczywiście, jak to w takich przypadkach bywa, wpadłam w nałóg. W najbliższym poście pokażę, co mi się uda zdziałać.

Zainspirowana, zaskoczona

2010-03-15T20:58:00.011+01:00

Troszkę inspiracji dzisiaj.
Trafiłam na książkę dla dzieci Jana Twardowskiego i pożyczyłam ją ze względu na wspaniałą oprawę graficzną. Teksty ilustrują pacynki z pracowni Hanny Kośmickiej, niestety - dla mnie - pracownia ta znajduje się aż w Gdańsku. Artystka projektuje pacynki (do ubrania na łapę) i malutkie palcynki.
Postaci mają wyraźną osobowość, są współczesnymi ludźmi, jakich widzimy na ulicy. Osiągnięte jest to za pomocą stosunkowo prostych środków, króluje pomysł i obserwacja świata, jak sądzę.

Książka trafiła na moją listę "do kupienia", jak i dwie pacynki ze sklepu pani Kośmickiej... Może zrobię kiedyś zainspirowane jej twórczością laleczki do użytku domowego. Projekt TEATR mam już od dłuższego czasu w głowie (zrobienie teatrzyku dla synka, jak zakuma o co chodzi, wyprawa do prawdziwego), gorzej z realizacją.

Najbardziej zaintrygowała mnie postać dziewczyny w swetrze. Tu siedzi z kolegą i czyta Byrona po francusku (!?), udając najwyraźniej, że to jakieś fajne, stare wydanie Biblii:)

Jest i Pippilotta, i sporo osób innych ras (nie pokazałam Eskomosów i Azjatów), i palcynka - uboga z dziewiętnastowiecznej powieści:

Nie przepadam za tekstami ks. Twardowskiego dla dzieci. W przeciwieństwie do wierszy "dla dorosłych", prostych i skondensowanych niczym haiku, te są okropnie przegadane i chaotyczne. Za dużo też w nich, jak na moje słabe nerwy, udręczonych noszeniem siatek (sic!) mam, które trzeba całować w rękę; dobrych uczynków polegających na podaniu babci okularów, jak i zwykłego księżowskiego ględzienia. Dlaczego? Brak szacunku dla małego adresata wykluczam całkowicie. Traktuję to jako swoiste signum temporis - ksiądz miał swoje lata i patrzył z ich perspektywy.

Przypadkowo trafiłam na artykuł o jego mieszkaniu okraszony rewelacyjnymi wierszami dla dorosłych. Okazuje się, że było pełne kolorowych bibelotów, figurek, niekiedy naprawdę ładnych, ale ich ilość uniemożliwiłaby mi korzystanie z pokoju... Zaskoczyło mnie to. Spodziewałam się raczej ascetycznej celi, ha ha ha... Z tego co zrozumiałam, można je zwiedzać. Nie omieszkam.

Ten "uparty osiołek" jest do mnie bardzo podobny, choć nie ten kolor włosów...:)

Kto zamordował myszę?

2010-02-25T13:07:00.016+01:00

A tak poza tym - sielanka:

Mafijna rodzina powstała jako odpoczynek od większego projektu. Najbardziej jestem dumna z wyprofilowanego kuperka:

A mi rodzice pozwalają mieć fajnego fryca.

Mafiozi dostępni na Bazarku Handmade (powstały dwie rodziny 2+1 i pojedyncza ciotka).

Recykling

2010-02-05T14:05:00.016+01:00

Wzięło mnie na recykling wszystkiego, jestem przerażona ilością śmieci, jakie produkuję i tym podobne ekologiczne bla bla bla. Najbardziej mnie dobija ilość produkowanych beznadziejnych towarów, przejście przez market stało się traumatyczne, te obleśne ciuchy, które zniszczą się po dwóch praniach, ale i tak ktoś kupi... przy tym abstrakcyjne do śmieszności ceny rzeczy dobrych jakościowo... i dalej w tym stylu...

Posiadałam worek straszliwych rzeczy, danych mi w najlepszej wierze dla dziecka. Były tam znoszone na amen różowości po siedmioletniej dziewczynce (mój ma niecałe 3), makabryczne nadruki na sztucznych tkaninach (dla dziecka kurde musi być kolorowo), rajtki na szerokość noworodka, ale za to z długością nóg trzylatka, gryzące dzianinowe kamizelki.
Wstyd mi było oddać to do kontenera PCK.

Pocięłam większość na jak najdłuższe paseczki, kilka rzeczy odłożyłam do zrobienia z nich maskotek, tak powstające sznurki wrzucałam do wielkiego garnka a potem wiązałam, aż powstała wesoła KULA:

Próbowałam ją potraktować najgrubszymi drutami, jakie mam, ale efekt nie bardzo mi się podobał. Spróbowałam jak na szydełku. tylko że palcami:)

I wyszedł dywanik 0,5 x o,5 m,

mięsisty, rozciągliwy:

Bardzo przyjemnie się po nim chodzi lub używa jako poduszki, maty do zabawy:)

Trzeba zrobić coś tildowatego

2010-01-22T14:35:00.003+01:00

Miluszka podjęła się wspaniałej akcji - po wizycie w Domu Dziecka, gdzie bawiła się z dzieciakami, i po doświadczeniu, jak bardzo potrzebują mieć coś swojego (bo tam jak w komunie, wszystko jest wspólne - tj. UBRANIA, ZABAWKI) postanowiła skombinować dla każdego dzieciaka hendmejdniętą zabawkę tylko dla niego. Nie trafi ona do wspólnego pudła. To jest naprawdę coś.

Opis tej wizyty znajdziecie na podlinkowanym blogu Miluszki.

Trzeba zrobić coś tildowatego, robię dwie myszy. Nie przepadam za dizajnem Tildy, ale jak tylko zdałam sobie z tego sprawę poczułam, że trzeba będzie kiedyś coś takiego zrobić w ramach wyzwania:] A tu akurat taka okazja.

Szyję z głowy, 100% ręcznie, więc robię w strategicznych miejscach podwójne szwy, by zabawka była pralna i nie zniszczyła się, jeśli dostanie się jej duża porcja czyjegoś uczucia. Staram się, by był to unisex.

Robiąc pokazane na tym blogu rzeczy mam często konkretne całkiem wyrzuty sumienia, że zajmuję się pierdołami. Tłumaczę się przed sobą tak, że to rodzaj odskoczni, terapii. Ten projekt pozwala na wyzbycie się wszelkich myśli o stracie czasu:)

I jeszcze pozwolę sobie na trochę kiczowatej prywaty. Zdjęcie pstrykałam na łóżku mojego synka, obok leży jego piżamka i jeszcze co gorsza komponuje się kolorystycznie z myszą... Oba synki są fajne i kochane przez wiele osób. Żyję w nie najgorszych warunkach, otoczona życzliwymi ludźmi, mam SWOJE przedmioty, niektóre nawet całkiem zbędne. Żyję w stworzonym przez siebie małym światku, przyjaznym, pełnym kawy, książek i zapowiedzi miłych spotkań. Jestem zdrowa. Obok, na ulicy, dzieją się choroby, niechciane ciąże, rozbite rodziny, dyskryminacja ze względu na tysiąc rzeczy. Łatwo mi stać z boku i pomagać np. szyjąc myszkę na tle pięknego widoku z okna.

A skoro łatwo, powinnam tego robić więcej.

Robimy scrapa dla Grześka

2010-01-20T15:20:00.001+01:00

Malgwa zaprosiła wszystkich do pospolitego ruszenia na rzecz Grzesia Majkuta, który jest chory na autyzm, a jedyną znaną dziś formą pomocy w tej chorobie jest rehabilitacja. Która oczywiście kosztuje.

Sposób Malgwy jest prosty i przyjemny - robimy scrapa 30x30, wysyłamy do Malgwy, a ona organizuje pierwszą najprawdopodobniej w Polsce wystawę scrapów, a bilety cegiełki na nią wspomogą Grzesia.

Tylko trzeba się pospieszyć, prace wykonujemy do końca stycznia. SZCZEGÓŁY NA BLOGU MALGWY:)

Niestety nie udało mi się zamieścić informacji o tym wcześniej, więc jeśli ktoś dowie się o akcji ode mnie, ma mało czasu:) Ale może zrobić jeszcze jedną rzecz - pomyśleć nad zorganizowaniem podobnej wystawy w swojej miejscowości, czyli że po zamknięciu jej u Malgwy w Łomży wszystkie scrapy jadą do Ciebie i Twoi ziomale dowiadują się o formie wyrazu, jaką jest scrap, i kupują cegiełki dla Grześka:)

Gwiazdki wg Olli

2010-01-15T07:35:00.004+01:00

Wykonałam gwiazdki wg tutorialu Olli z Modern Meets Vintage. Kurs zamieszczony w prawej kolumnie jej blogu jest niebywale prosty, kawowo naławowy. Zrozumiałam nareszcie schematy (przynajmniej ten:), z czym u mnie jest gorzej niz kiepsko. Przy okazji spotkało mnie wiele miłych słów z jej strony.

Gwiazdki zawisły na choince przyjaciół. Fajnie byłoby mieć całą w takich.

Architektura wg Muminków

2009-12-10T14:47:00.017+01:00

Oczywistą inspiracją jest Tove Jansson, drugą moje dawne, dawne odkrycie i fascynacja - osoba o nicku Gooseflesh. Tu jej BLOG, tu jej SZYDEŁKOWY OCEAN, tu jej BIŻUTERIA - nie przestaję chcieć mieć - a tu jej HAFT.

Takie podejście do haftu jest bardzo moje. Do szydełka zresztą też, i w obu tych technikach chciałabym zrobić kiedyś to, co ona - wyjść poza konwencję, uwolnić się od aniołków, serwetek, tego wszystkiego, co opanowało nasz umysł w temacie "szydełkowanie", i używać prostej umiejętności machania tym haczykiem bardziej fristajlowo.

Mam nadzieję, że morskie gluty, które ostatnio produkuję maniacko gdy tylko mam możliwość, nie są plagiatem. Nie dorównują rafie koralowej Gooseflesh i widzę je, w przeciwieństwie do niej, tylko z koralikami - pęcherzykami powietrza:) Nie będę iść dalej w tym kierunku. Zamierzam natomiast pokombinować z architekturą, muminkową i skandynawską w ogóle:)))))

Tu coś pomiędzy domem Filifionki a kabiną kompielową Muminków. Dość odrealnione, bo brak drzwi.

...i morskie gluty.

Karmnik

2009-11-24T05:48:00.019+01:00

Z serii kraftu-kraftu z dziećmi.
Może moi niektórzy równolatkowie pamiętają rewelacyjną książkę z dzieciństwa - "Głos przyrody; wiosna-lato-jesień-zima". Wiele książek było wówczas takich samych w wielu domach...

Poprzedzony długą akcją uświadamiającą karmnik. Że i dlaczego w zimie niektóre zwierzęta nie mają co jeść itd. Wyprawa po ziarno i słoninę na Halę Targową. Karmnik do złożenia znaleźliśmy w składnicy harcerskiej. W wersji ambitnej mieliśmy wszystko robić sami - wyszukiwać odpowiednie patyczki w parku, piłować deski - ale tak mnie wszystko boli, że nie będzie ambitnie. I tak było fajnie, próby odczytywania instrukcji, nowe narzędzia.

Można dłubać z przyjacielem.

Trochę skandynawskich inspiracji: Jujja Wieslander, Thomas Wieslander i ilustracje Svena Nordqvista, "Mama Mu buduje" (wspomniałam, że akcja KARMNIK była szeroko zakrojona i interdyscyplinarna):

Zaczynam mieć naszyjniki

2009-11-18T06:45:00.009+01:00

Dostałam kilka kart z książki szwedzkiej pisarki i ilustratorki dla dzieci, Ann-Madeleine Gelotte. Drugie życie jej obrazków (bo o pierwszym już nie ma mowy) wygląda tak. Na samoutwardzalnej masie przyklejone fragmenciki ilustracji plus farby akrylowe, bezbarwny lakier do paznokci. Było dużo cyzelowania.

Optymistycznie mnie nastrajają.

UPDATE:
...i nie można ich za bardzo moczyć. Po długim prysznicu odkleił się kawałeczek (w końcu masa jest "odzyskiwalna" wodą), ale dało się łatwo uzupełnić. No i malowanie tego kawałka od nowa...:)

Filc plus haft

2009-11-09T22:56:00.014+01:00

Jakoś zaczęły mi się wpychać w głowę ptaki i ich pióra, morze, wydmy, a jeśli chodzi o tworzywo - własnoręcznie ufilcowany filc, płótno, jedwab, glina.

Pewnej bezsennej nocy powstawały seryjnie okrycia na komórki wg przepisu Eight, tyle że absolutnie nie udało mi się uzyskać klapki. Klapka nie jest mi do niczego potrzebna, a pokrowiec spełnia w moim przypadku rolę opatrunku na zdezelowaną komórę - by się nie rozsypała. Sobie zostawiłam 2, a sporą nadwyżkę (na początek to coś tu pokazane) puszczam w świat na Bazarku Handmade... To mój debiut tam:)

EDIT: Na razie nie ma tam już niczego mojego, staram się wykończyć i wrzucić kilka rzeczy, ale dzidziuś w brzuchu ma coraz częściej inne plany niż ja. Przepraszam!
.

Kolczyki zimowe i makowe

2009-10-26T11:24:00.018+01:00

Realizuję potrzebę posiadania duuuużych naprawdę kolczyków. Nadal oczywiście filc jako nowość. Ukręciłam dwa niby takie same dredy, poprzez ułożenie sobie najpierw dwóch możliwie takich samych "ścieżek" z czesaki.

Poprzypinałam w kształt, jaki chciałam mieć, ale się okazało...

...że fajnie to wygląda, ale uniemożliwia prawie szycie. I że wystarczą 4 szpilki do pomagania sobie na rogach tego niby kwadratu. Jak dred jest jeszcze trochę mokrawy, zrobienie "kwadratu" idzie łatwiej.

Zawieszkę zrobiłam z czegoś bardzo dziwnego, mianowicie z fragmentu koronki, którą kiedyś chciałam odbić na papierze i pomalowałam po to białą farbą akrylową. Nie udało się to, ale został mi kawałek usztywnionej koronki, i teraz wycinek się przydał.

Zielonkawy drucik przymocowany jest do filcu przejrzystą, nylonową nitką, którą bardzo sobie cenię, choć się skręca jak cholera, a miejsca przychwycenia spełniają jednocześnie rolę stoperów dla koralików. Czyli drut jest przyszyty po jednej i drugiej stronie każdego koralika.

Makowe wyszły tak:

Uszko do zawieszenia to obdziergane igłą kółeczko:

Z drugiej strony jest podpisane, by nie było wątpliwości co to jest i by coś czerwonego się majtało, gdy kolczyki się przekręcą - bo się przecież trochę przekręcają i nie chciałam, by było widać tylko czarny placek podszycia:

Przyszły merynosy

2009-10-20T00:20:00.007+02:00

...zakupione niedawno na aukcji charytatywnej dla chorego na autyzm Grześka. Trzeba zorganizować forsę na jego rehabilitację, a jedną z form organizowania może być nabycie taniutkiego zestawu czesanki z merynosów (takie owce;) do filcowania.

Nie zabierałam się do tej pory za filcowanie, ale po apelu mamy Grzesia coś mnie tknęło. I chciałam wszystkich wahających się zachęcić - JAK BYM WIEDZIAŁA, ŻE TO TAKIE PROSTE, to pewnie pofilcowałabym sobie wcześniej.

A więc tak, można na sucho albo na mokro. Na sucho wymaga specjalnych igieł, ja ich nie mam, więc po przejrzeniu paru stronek www o tym, jak na mokro, zaczęłam kręcić najprostszą rzecz: KULKĘ... i powstawały kulki... kulki... kulki... kulki... kulki... kulki...

Jest to bardzo terapeutyczne zajęcie i chyba lepsze niż ściskanie antystresowej piłeczki, praktykowane w niektórych firmach, bo przynajmniej coś się po tym odstresowywaniu ma.

Inną najprostszą rzeczą do turlania w dłoniach są dredy. Opanowałam dzięki nim chaos w kluczach.

Następnie porwałam się na płaszczyznę i na stolnicy do ciasta, z niewielką pomocą woreczka foliowego - żaden tam specjalny sprzęt - zrobiłam czerwony placek, z którego powstał breloczek do tych kluczy - mini worek. Akurat mieszczą się w nim bilety MPK.

...Potem druga bransoletka do kompletu, z pozszywanych dredów:

Jest to świetne zajęcie dla osób mających wyrzuty sumienia, że oglądają bezczynnie film; można kręcić w samochodzie, w małych, oczekujących przerwach podczas codziennych czynności, itp.
Można mimochodem w ciągu dnia w małych fragmentach czasu ukręcić i nawlec np. takie bransoletki, i pod koniec dnia je MIEĆ.

GORĄCO polecam! Rozumiem, że tym pracom wiele brakuje i że są znacznie wyższe szkoły jazdy filcowej, ale taka jakość mnie satysfakcjonuje, efekt pojawia się dość szybko, i skoro można mieć np. takie trzy rzeczy przy pierwszym razie, to naprawdę fajna sprawa. Zamierzam kombinować dalej. Jak również korzystać z pomagającego innym sklepu!

Dostałam wyróżnienie

2009-10-20T00:20:00.001+02:00

Od Ani dostałam wyróżnienie w bliżej mi nieznanym, ale gorąco brzmiącym języku:

...i jestem mocno ukontentowana uzasadnieniem:
"...do ulubionego mulę róż za papier toaletowy w roli głównej"

PAPIER TOALETOWY JESZCZE POWRÓCI!!!!!! Bardzo dziękuję, Aniu, za Twoją uwagę i czas, który najwyraźniej masz niekiedy na zerkanie na moją dłubaninę! Pozdrawiam Cię jak najcieplej! :***

Agresywne eko

2009-09-29T19:28:00.017+02:00

Spontanicznie powstało takie pudełko po zapałkach; jestem bardzo, ale to bardzo zadowolona (jak by to głupio nie brzmiało w porównaniu z poniższym widokiem) z efektu gazetowej, "lustrzanej" bazy! Naklejałam wydarte paseczki gazety interesującą mnie stroną do kleju i po chwili odrywałam, i to wszystko. Tylko trzeba było wyczaić moment, gdy klej był jeszcze trochę mokry, ale już trzymał.

Mam teorię, dlaczego gapienie się na "lustrzankę" sprawia mi taką przyjemność. Otóż być może dlatego, że umysł odbiera to jako literki, ale nie stara się czytać i się nie męczy.

To, co wystaje nad pudełkiem na zdjęciu poniżej to płatek ze sztucznego kwiatka pierwotnie niebieskiego, obklejony papierem toaletowym i pociągnięty na biało farbą akrylową. Nadal eksperymentuję sobie z papierem WC, takim najzwyklejszym, szarym. Fajna fakturka:)

Natomiast to, co wystaje nad pudełkiem na TYM zdjęciu, to lampka choinkowa z łańcucha, którego kabelki pogryzły króliki. Naprodukowały mi tym samym sporo elementów do kolażów. Lampka oświetla gniazdo bezczelnego ptaka o imieniu Eko:

...który brzydko mówi:

Koncepcja ptaka była inna, tutki z papieru do niszczarki miały stanowić tylko stelaż obwinięty papierem toaletowym:), ptak miał być gruby, a wydźwięk całej pracy zupełnie inny... Ale jak zobaczyłam, że literki na nim układają się w napis "eko", skapitulowałam. Brzydki napis to litery uzyskane z paczki pocztowej i rozbrojonego kalkulatora.

Cdn.;)

Biały Jeleń w akcji

2009-09-27T00:24:00.009+02:00

Przebojem dzisiejszego posta jest mydło Biały Jeleń, które bardzo lubię za brak dyrdymałów - mydło to ma być po prostu mydło (byle delikatne). Zainspirowałam się mocno wątkiem kosmetyki naturalnej na blogu Svei i zadziałałam tak:

Jeleń trze się łatwo, szybko i przyjemnie, potarty wygląda zachęcająco

Wprowadziłam pewną zmianę do przepisu Svei - ona potartego na grubej tarce Jelenia topiła w kąpieli wodnej, zaznaczyła też, że to strasznie długo trwa. Ja dodawałam do strużyn wrzątku i babrałam to widelcem. Absolutnie nie miałam nastroju na siedzenie w kuchni i mieszanie, chciałam się dobrze bawić, mieć efekt natychmiast! I w ogóle byłam bardzo 'results oriented'.

Pozostały kawałeczki Jelenia wielkości płatków owsianych, ale nie przeszkadzało mi to. Jakby przelecieć to jeszcze blenderem, byłoby homogeniczniej, ale mi się nie chciało. Taka ciapa była bazą do dalszych wyczynów.

Najpierw zrobiłam cynamon + kardamon. Jeden Biały Jeleń, wlałam do niego może 1/4 szklanki wrzątku i hojnie cynamonu (ponad pół sklepowej torebki), i równie konkretnie kardamonu, którego mam sporo. Wymieszałam widelcem. Zaczęły się pojawiać gluty, jak to przy cynamonie, co można zaobserwować robiąc grzańca. Ale nic, mieszałam dalej i zaraz zaczęło b. korzystnie zastygać. Pięknie dało się zapakować w foremki - ładowałam masę do gumowych foremek do lodu, aby było łatwiej wycisnąć niż ze sztywnych. Reszty starczyło na dwie kule, dały się łatwo ulepić i schły w łapkach. Super.

Zachęcona tak łatwym sukcesem wymyśliłam większego hardcora - rumianek z miodem i płatkami owsianymi. Rozcięłam może z 5 torebek aptecznego rumianku i zalałam jak najmniejszą ilością wrzątku. Jak się zaparzyło, chlup do kolejnego Białego Jelenia, przechyliłam ze słoika miodu -wleciały ze trzy, cztery łyżki , potem wszystko widelcem i płatki owsiane. Po chwili dolałam niestety za dużo wody i powstała ciapa, która poszła w foremki, ale lepić z reszty można było dopiero następnego dnia rano... Co jakiś czas sobie zamieszałam w opornie tężejącej ciapie.

Oczywiście zaletą wariantu Svei jest to, że przy topieniu temperaturą nie potrzebujemy dodawać wody, która potem musi wyparować i nie wiadomo, jak to zrobi. Może zrobić to jak ze zbyt szybko suszonej gliny - zostawić szpary i mydło popęka. Tak zrobiły moje kardamonowe kule.

Potem były inne próby, np. malina plus lipa(torebki Herbapolu), kawa... ale wyszło coś okropnego... Musiałam wywalić... Zostały mi dwie opisane wyżej kombinacje. Pachną głównie Jeleniem, choć z czasem nabierają zapachu innych składników.

Morał z tej historii jest taki: SŁUCHAĆ SVEI!!!!!! Jak coś będziecie wg jej przepisów robić, trzeba wykonywać punkt po punkcie i już!!!!!!
...Wypróbowałam też maseczkę miodowo-owsianą wg jej propozycji - jest rewelacyjna. Z obolałej i przemęczonej gęby zrobiła mi po jednym zastosowaniu śliczną buziuchnę. Ale znowu nie posłuchałam Svei i znowu okazało się, że ma rację - maseczka faktycznie spływa i jest WSZĘDZIE, jeśli się nie siedzi w wannie czy coś.

Zmodyfikowane mydełka w niewyszukanym niestety opakowaniu (wena się ajwyraźniej skończyła) zostały też prezentem, który się spodobał:)

DZIĘKUJĘ, SVEA! :*

Kosmetyki na papierze

2009-09-23T18:25:00.014+02:00

Macie jakieś doświadczenia z użyciem szeroko pojętych kosmetyków do wyżywania się na papierze? Wiele osób psika lakierem do włosów dla utrwalenia, ale co jeszcze? Moim zdaniem tyle dziwnych produktów wala się po dziewczyńskich kątach półek, że szkoda by było nie spróbować.

W kwestii papieru odpowiada mi forma ATC, stwierdziłam ostatnio. Ten ateciak jest w temacie "Pogoda". Mroźne zawijasy to po prostu klej Magic posypany przeterminowanym raczej mocno proszkiem typu "body glitter", dużo białych drobinek i mało fioletowych - może dwa razy użyłam - nieźle się wówczas uśmiałam sama z siebie. I tak sobie kilka lat stał. Myślę, że każda dziewczynka wie, o czym piszę.

Pierwsza wersja ateciaka podobała mi się bardziej, ale zaczęłam kombinować i dokleiłam kropki z magica, posypane tym razem zeskrobanym skalpelem cieniem do oczu z takiej taniej kasetki z wieloma kolorami dyskusyjnej jakości. Do oczu nadają się co najwyżej średnio, a do ATC jak najbardziej!

Potem zauważyłam, że zeskrobany proszek wygodnie nakłada się miękkim pędzlem do farbek. Można strzepnąć albo trochę przyplaskać...

Druga ATC o śledziu to głównie magic plus te cienie. Śledź jest z papieru toaletowego naklejonego na rolkę po papierze tym właśnie, bo eksperymentowałam z WC papierem pod wpływem pewnej amerykańskiej scraperki - to osobny temat:) "Śledź" jest naprawdę OK:)))))

Malczik w soroczkie

2009-09-14T04:03:00.016+02:00

Zaczęłam kiedyś haftować soroczkę dla synka wg wzornika mojej prababci. Miała być gotowa na jego chrzest, konkretnie na koniec kwietnia. Nie był już wtedy małym dzidzi które dobrze wyglądałoby w białej kiecce, tylko facetem o silnej osobowości. Strój ludowy wydał mi się odpowiedni, zwłaszcza, że nadarzyła się okazja do reaktywowania stroju lud. w sferze publicznej. Jestem jak najbardziej za.

Ale tydzień przed stwierdziłam, że aby zdążyć musiałabym siedzieć po nocach - nie chciało mi się. Wystąpił więc w elegancko-sportowej męskiej koszuli i było naprawdę OK.

Potem miałam bardzo długą przerwę, a kilka dni temu skończyłam!!

Słuchajcie nie wiem, jak ja to zrobiłam, ten kawałek pod szyję. Na oko. Musiało być równo, bo w tym miejscu widać.

Haft krzyżykowy wydaje mi się najnudniejszym ze znanych (oczywiście mi), najmniej pozwalającym zaszaleć, zmuszającym do niezwykle ścisłego trzymania się projektu. I jeszcze trzeba liczyć te nitki. Sądząc po jego popularności choćby w Sieci o czymś najwyraźniej nie wiem. Pewnie ma w sobie "coś" niedostępnego (na razie?) mojej psychice. Gotowe xxxx potrafią być efektowne, wręcz powalające, ale samo dłubanie jest straszne!! Póki co mam na niego bardzo brzydkie określenie, które niech pozostanie znane tylko mi.

No ale nie ma to tamto, soroczka ma swoje prawa. Chcę ją mieć, to trzeba dłubać.

Z dwóch upierdliwych czynności - zbierania grzybów i dłubania krzyżyków - wybierałam krzyżyki (jako dające pewny jednak efekt:) i zostawałam w samochodzie:

Bluza ma pełno niedoróbek, ale to moja pierwsza i traktuję ją jako trening i prototyp. Model i tak nadrabia miną i nic nie widać:)
...TERAZ BĘDZIE PROFESJONALNA SESJA ZDJĘCIOWA:

Soroczka: wzór
Spodnie: H&M
Buty: po Kacprze
Stylizacja: Mama
Model: Marek
Dziękujemy za udostępnienie dla sesji Stadionu Olimpijskiego we Wrocławiu

Fajna baza

2009-09-08T16:20:00.015+02:00

Zaeksperymentowałam i wyszły mi fajne moim zdaniem bazy pod papierowe tfurczości. Wykorzystałam je do zawieszek na przetwory. Może ktoś skorzysta?.. Album byłby niezły z taką okładką na przykład. Chciałabym podzielić się tym pomysłem, jest taki prosty a efektowny.

Miałam w domu fizelinę, w którą opakowany był kwiatek w bukiecie; dość obleśnawą (na zdjęciu ktoś pracuje nad nią w zupełnie innej technice:).

Przykleiłam ją magiciem do falistej tekturki, część do białej, chęść do klasycznej. Potem pociapałam z góry stempelkami. Trochę pomieszałam kolory, tzn. do obciapanego już kawałka dodawałam inny kolor i te wydają mi sięnajciekawsze. Poeksperymentowałam trochę i okazuje się, że nie muszą to być kolory z jednej gamy czy coś.

Wyszło tak: złocenie fizeliny przebija przez kolor stempli

Ponaklejałam wycięte z serwetki motywy (szybko odkryłam, że lepiej smarować magiciem bazę, a nie serwetkę;)))))

No i porobiłam takie:

Niżej fizelina na białej tekturze. Brązowa ładniej się stapia w jedno z kolorem. Zszywki zaś dają się łatwiutko wcisnąć w tekturę falistą ręką, więc można je umieszczać, gdzie się chce bez specjalnego urządzenia.

A tu coś, z czego jestem najbardziej zadowolona - niektóre kawałki bazy przycięłam do rozmiarów ATC i zrobił się z tego cykl o pogodzie, jak mi się wydaje. Na moim ulubionym pada magicowy deszcz.

Zawieszki na przetwory

2009-09-02T17:00:00.009+02:00

Najpierw chciałam przedstawić wspaniały blog, który odkryłam kilka dni temu: pewna piękna kobieta pisze sama o sobie tak:

"recykling form, recykling treści...
twórcze przetwarzanie śmieci...
scrapbooking bez kosztów!"

oraz:
"Recykling totalny - niczego nowego właściwie nie kupuję, ale tworzę z tego co mam! Chomicza natura - przez długie lata nagromadziło mi się różnych różności...i ich liczba przyrasta w postępie geometrycznym.(JAK TO SIĘ DZIEJE?!) Najbardziej lubię przerabiać stare na nowe. Handmade ma wyglądać jak handmade - nie lubię rzeczy zbyt idealnych, to co tworzę jest zawsze strasznie parchate i zapaćkane. Właściwie inaczej nie umiem."
Pod wszystkim, oprócz chomiczej natury, mogę się z entuzjazmem podpisać. Pewnie, że czasem coś kupię. Ale głównie mnie kręci wykorzystywanie tego, co już mam! Kombinowanie, co by tu jeszcze pociąć! Co do paćkania, to tnąc coś lub klejąc powtarzam sobie zawsze jej kredo ("handmade ma wyglądać jak handmade") innymi słowami: spoko, to nie jest apteka. Pomijając wyjątkowe sytuacje, wolę ciachać na oko.

Zajrzyjcie sobie na jej planetę

...........................................................................................................................................................................

A tu, w duchu zapaćkania i cięcia tego, co jest, zawieszki na przetwory. Zrobiłam kilka serii, ta była pierwsza i najbardziej chyba pozytywie nastawiona do życia i przetworów:) Potem pojawiły się mroczniejsze...:]

Z drugiej strony mają naklejkę z opisem przetworu. W przyszłym roku będzie ją można zakleić taką samą z innym napisem (recykling:)

Zanim pokażę, co dziergam:)

2009-07-08T20:29:00.012+02:00

Przerwa, jaka tu nastąpiła, powoli dobiega końca. Zanim pokażę, co dziergam - a są to raczej części garderoby, zresztą długo nic nie robiłam w tej kwestii i nie było czego pokazywać -jeszcze trochę inspiracji.

Mam taki nabyty za granicą album:

Autor zdjęć, Amerykanin, miał za zadanie udać się w 1938 r. do zapyziałej Europy Wschodniej i porobić zdjęcia, które mogłyby być ilustracjami do katalogu zachęcającego bogatych Żydów z USA do działań charytatywnych w tym regionie. Jako że rok był znamienny, zdjęcia są bezcenne - że się tak brutalnie wyrażę, last minute. Zostały potem pogrupowane wg tematów i ujęte w albumy, a mi udało się zdobyć tylko ten o dzieciach. Ilustracją do zdjęć (tak, nie odwrotnie) są dziecięce piosenki w jidysz podane z nutami i świetnym przekładem angielskim, i z transliteracją na łacinkę obok oryginalnego alfabetu.

Wydawniczy przysmak.

Chwalę się nim jako antidotum na charakterystyczne, świadomie przesłodzone pocztówki z dziećmi z tego okresu; można cenić tą konwencję, ale panuje ona tak niepodzielnie w craftowym świecie, że może już wystarczy?.. Z drugiej strony, nie bardzo widzę poniższe dzieciaki jako bohaterów craftu. Chyba że jakoś bardzo inaczej...

W przeciwieństwie do śmiałego kiczu, wystudiowanych póz i min z pocztówek ci modele często pierwszy raz widzieli obiektyw, poza tym mają inne problemy niż wyglądanie dobrze na zdjęciu i to, jak wyjdą, zdaje się kompletnie ich nie obchodzić. Mój osobisty faworyt to ten z ostatniego zdjęcia.

Jak już wspomniałam, trudno (chyba?) tu o bezpośrednią inspirację. Tak pośrednio te zdjęcia przypominają mi, jak ważna jest naturalność, jaką ma - zapomnianą często - moc.

P.S.
Dziękuję za ciepłe słowa namowy do powrotu na ten blog!

Powrót do papieru

2009-04-14T12:12:00.008+02:00

To są zaproszenia, które synek Marek (i wydało się, jak ma na imię!) zrobił w dużej części sam, bo to jego impreza.
Ja tymczasem odnotowuję powrót do papieru. Bez zetknięcia się ze scrapbookingiem nie wymyśliłabym takich zamknięć dla koperty, ale scrapowanie jako takie nie do końca mi leży. Nie mogę oprzeć się wrażeniu sztuki dla sztuki i pewnej bezużytkowości pięknych niekiedy mini-dzieł. Jak coś nie ma zastosowania praktycznego, to się bardzo męczę. Ale elementy i luźne interpretacje mogą być jak najbardziej...:)

Tak powstawały:

Tu jedno z zaproszeń w drodze do adresata:

Chyba robię biżuterię:)

2009-04-09T14:22:00.006+02:00

Niedaleko mojego domu okazał się być (od zawsze:) sklep z akcesoriami do robienia biżuterii. Nabyłam kilka rurek po 10 gr. i bigle, i planowałam jakoś umieścić w głównej roli szklane, szare kulki z poprzedniego wpisu. Wyszły:

...kolczyki do noszenia jak pada deszcz:

...kolczyki ożywcze do udawania zamaszystszej niż się jest (ramki ze starych rozbrojonych, tasiemka z prezentu):

W głowie bulgocze mi mnóstwo pomysłów na bieliznę, kapelusze, stroje ludowe, biżuteryjne fragmenty ubrań... zaraz zaczną się wysypywać i gubić! Wszystkie są jakieś takie wielkoformatowe, aż się boję zacząć.

Cieszę się jak dziecko, że udało mi się skonstruować coś akurat pod mój obecny gust i potrzeby:) Nie spodziewałam się.

Fotki: sesja plenerowa przed Urzędem Podatkowym:)

Między zimą a wiosną

2009-04-02T12:58:00.011+02:00

Nie przepadam za obecną porą roku, takie ani w te, ani we wte, niby kiełki i kwiatki, ale część z nich jest stara sprzed zimy. Za tymi przereklamowanymi kwiatkami też jakoś nie przepadam. Miks starego i nowego. Geometryczne rysunki na stonowanych tłach niedługo zastąpią jednak nieco wulgarne, żarówiaste liście na błękicie. I nie wiadomo, jak się ubrać. Były dni po 20 stopni przeplatane śnieżycami. Teraz jest udawane sierpniowe popołudnie. Też można je do czegoś użyć.

Inspiruje mnie ostatnimi czasy przejrzyste szkło.

Tu jaskółki - nie czyniące wiosny, nie czyniące nic.

...jak również jeszcze trochę lodu.

Czy jest jeszcze ktoś (OK, dzieciaty), kto nie ma takich ptaszków? Te akurat mają upierzenie z kartek, na których wcześniej bawiliśmy się farbami.

Barszcz / Beetroot soup

2009-03-21T17:47:00.007+01:00

Poduszeczka na igły albo barszcz dla lalek:)
For needles or teddy bears:)

Poduszeczki na igły - coraz dziwniejsze napoje:)

2009-03-09T13:08:00.009+01:00

Produkuję ostatnio okropne ilości kawy.

Taki to inspirujący widok.

A skoro kawa, pomyślałam sobie, to czemu nie herbata? Na przykład jakaś zielona z jaśminem:)

A jeśli herbata, to czemu nie koktajl jagodowy (jagody zmiksowane ze zsiadłym mlekiem)?

Albo oranżada?

A skoro oranżada itp., to czemu nie pójść jeszcze dalej i nie zrobić...
...ale to wymaga chyba osobnego posta...

(Jak dorobię im pojemniczki, pewnie pojawią się na Pchlim targu - nie panuję już bowiem nad tą produkcją - samo się robi:) Podobno dzierganie ma działanie terapeutyczne; to co ja niby mam o tym myśleć?!)

Na mojej lodówce

2009-02-27T17:07:00.004+01:00

Rybki są wycięte z bluzki firmy Endo, która mi się polała domestosem:) Jeszcze tam była foka, ale zgubiliśmy... Chciałabym częściej wesprzeć TAKI polski przemysł odzieżowy, ale te ceny...

Filiżanki

2009-02-18T13:07:00.008+01:00

Kawy dostały filiżanki! Są teraz poduszeczkami na igły.
Coffee cups for pins and needles. The last one was inspired by pottery from Manufacture of Bolesławiec (former Bunzlau ). According to their 100 years old tradition they hand paint every item, usually using stamps. I love everything they make. Visiting the city of Bolesławiec I always bankrupt.

Soroczka na lato/Ukrainian folk skirt for the summer

2009-02-17T23:08:00.012+01:00

Poniższe zdjęcia przedstawiają wzornik haftów wykonany przez moją lwowską prababcię. Czego to ludzie nie biorą z sobą, gdy ich wysiedlają..! Np. fiolkę z szafranem. Użyłam go ostatnio, nadal fajnie barwi ciasto. OK, do tematu.
Wpływ ukraiński jest tu oczywisty! Prababcia miała tatę Ukraińca, podejrzewam jednak, że to nie to, tylko np. wynik wymiany haftami z jakąś koleżanką. Mama pocięła b. zniszczony wzornik i lepsze kawałki oprawiła w ramki. A ja pstryknęłam fotkę i...

...zaczęłam haftować koszulę dla mojego syneczka na lato. W założeniu ma to być coś niby elegantszego. W ogóle mnie wzięło na strój ludowy, o tym pewnie później:)

P.S.
Jeśli ktoś ma ochotę skorzystać z tych wzorów, proszę bardzo. Moja kochana prababcia byłaby pewnie zażenowana, ale i - chyba - dumna. A ja się ucieszę razem z nią;))

Samples of embroidery made by my dear grand grandma. Strange what people take with them when deportated and forced to pack themselves in two hours!.. As many, many others she left Lviv and finally arrieved here, to Lower Silesia, namely to Wrocław/then Breslau. I never heard her saying a word about those times and I did not ask as well. The Ukrainian influence is very visible; her father was Ukrainian, but I suppose she rather got the patterns from a friend. I've just started to embroider a linen summer skirt for my nearly 2 years old son using this sampler. Please feel free to use the pattern too, if you like. My great grandma wouldn't have anything against, I'm very sure about it:)

..........................................................................................................................................................................
P.S.
Zobaczcie proszę, jak Luna wykorzystała te wzorki! Jestem wzruszona, że wzornik po tylu latach służy znowu do tego, do czego ma - przekazywania wzorów!

Look how Luna has used my great grandma's patterns! After so many years the sampler is being used again...

Girlish look

2009-02-14T12:35:00.010+01:00

Moje ostatnie zakupy ciuchowe.

Obie rzeczy to długie sukienki, pierwsza będzie dla mnie bluzką do połowy pupy, druga aksamitną małą czarną.

That's what I've bought recently - for myslef.
Both dresses I'm going to wear together with a skirt or trousers.
Yes, I still can put myself inside somehow. However it's the beginning of the end of this kind of pleasures, I've noticed. In some parts I started to be a BIG girl. And I'm not speaking about the soul:))))

Tak, mieszczę się w to :>

Oczywiście, pozwalam zazdrościć:))))))

Choć przy okazji okazało się, że dupsko już nie to:((((

Coffee, please.

2009-02-09T13:40:00.009+01:00

Espresso:

Tu z lewej taka sobie normalna kawa, jaką pijemy w domku, a po prawej latte:

Jeszcze jedna normalna kawa:

Ta u dołu to macciato chyba czy coś - wymieszała się kawa z mlekiem, a u góry nie wiem - jakaś bardzo aromatyczna i egzotyczna:)

Filiżanki do nich - będą. Się robią.

Literka "G"

2009-02-02T16:38:00.012+01:00

Dla sąsiedzkiego dzidziusia o imieniu na "G". Próba mereżki, próba owijek... Bardzo fajnie się cyzeluje takie detale. Literka ma 5 cm.

...........................................................................................................................................................................
Jak większość osób nie potrafię przyjmować komplementów, a dostałam ich trochę wraz z wyróżnieniem:

Od Kulki: "...bo potrafi zrobić coś z niczego i wciąż zadziwia mnie tym, co można do czego użyć :-)"

Od Magody: "...bo jej niebanalne spojrzenie na świat bardzo mi się podoba - a poza tym - odwala kawał dobrej roboty organizując blog do wymian Pchli targ"

...no właśnie, Pchli Targ... zapraszam do zajrzenia i zapoznania się z ideą, a jeszcze bardziej zapraszam do współpracy...

Jestem Wam bardzo wdzięczna, wyłowienie mnie z tłumu wspaniałych i kreatywnych osób ma dla mnie znaczenie BARDZO mobilizujące:) oj nie wiecie, jak bardzo:)

Nominacje nastąpią, ale muszą jeszcze ciut poczekać... coś mi chodzi po głowie...:>

Finlandia tym razem

2009-01-26T11:58:00.013+01:00

Tak sobie siedzę ostatnio w tej kolorystyce. Także w skandynawskich, konkretniej fińskich klimatach - zanurkowałam w ich literaturę, sztuki bardziej wizualne, przyrodę, znajomych, w pewnym stopniu także w język.

Ichnie dziergadlane i domowe blogi wydają się pozbawione maniery, którą widać np. na większości szwedzkich. O przeładowaniu nie ma tu absolutnie mowy. O malowaniu na biało - czasem, ale u zdecydowanej mniejszości (szwedzkojęzycznej?:)) Za to każdy ma za oknem sosnowy las do gapienia się. Tego mocno zazdroszczę. Przebija się też wyraźmy motyw szczęśliwego macierzyństwa polegającego po części na tym, że mama bawi się równie świetnie jak dziecko. Idea bardzo mi bliska, jakże łatwiej jednak realizowana w Suomi - socjal, genialne przedszkola.
Przykładowe kawałki Finlandii:
...przedstawiam Wam północne dziewczyny, poznajcie się, proszę, oto:
Leena
Ilona
Liivia - polecam zwłaszcza starsze posty

I kolory - we wszystkim, czego nie dotknę w związku z Finlandią - spokojne, a jeśli już jaskrawe, to z autoironicznym przymróżeniem oka.

Wełna na zdjęciach zdobyczna z lumpeksu - cały worek za 5 zł. Jeszcze nie wiem, co się będzie z nią działo... Ostatnia fotka: w pudełku po cukierkach noszę robótki do kawiarni.

Byliśmy w bibliotece

2009-01-19T09:02:00.011+01:00

Rosyjskie inspiracje

2009-01-12T13:30:00.013+01:00

Postanowiłam pokazać czasem coś, co mnie inspiruje - może kogoś też porwie? :) Dziś:

...oto on, oto on, lieningradzkij pacztaljon... Kubuś Puchatek w rosyjskiej wersji filmowej!!!

(Owacje na stojąco)

DALECE odbiega od swojego angielskiego prototypu! Jest przede wszystkim zamaszysty. Wie czego chce, bardzo męski i zdecydowany:) Introwertyczny, jest poetą i bardziej logikiem niż filozofem (jego słodkie wywody logiczne mnie powalają). Prosiaczek to tutaj uosobienie zdrowego rozsądku, jakkolwiek daje się wciągnąć w niektóre paranoje Kubusia. A Kubuś ma na imię Winni.

Bajka inspiruje mnie też graficznie, być może wykorzystam coś w jakimś hafcie...
Tu pierwszy odcinek o znanej wyprawie po miód - jeśli ktoś czuje się podtruty wersją disnejowską, chętnie mu prześlę filmik jako antidotum.

Wklejam link do filmu: część 1, właśnie ta, a potem łatwo trafić do trzech pozostałych:)
A tu absolutny MUST HAVE: jeżyk we mgle, hedgehog in the fog czy jak go tam zwał, bo ma fanów na całym świecie - mocno polecam! - kto nie zna, niech sie przygotuje na rękodzieło na miarę jajeczka Faberge.

Rozwiązanie konkursu!!!!! Hura, hura!!!!!

2009-01-03T15:24:00.007+01:00

Nadeszła pora rozwiązania mojego antyczerwono-zielonego konkursu!

Pierwsza nadesłała zdjęcie Paula, rozwaliły mnie te kieszonki u prawego aniołka... i jego mina. (Miało nie być zielonego, i doszłyśmy do wniosku, że mech się nie liczy, bo jest tłem - to tak, jakby pokazać dekorację na choince.)

..........................................................................................................................................................................

Jako drugie nadeszło zdjęcie od Luny77 . Tu ukłuło mnie serducho, bo nie umiem robić gwiazdek, a bardzo bym chciała mieć zimową firankę całą z różnych szydełkowych śnieżynek. Pewnie nie problem wziąć i się nauczyć:), ale... w każdym razie gwiazdki trafiają na listę rzeczy do nauczenia się, może nawet dodziergam się do firany na przyszłą zimę.

I to by było na tyle... Ponieważ losowanie z dwóch losów byłoby nudne, nagrody-niespodzianki dostają obie uczestniczki.
Do Pauli adres mam, Luna, jeśli tylko ma ochotę, niech pisze na sara-pisze(at)wp.pl i udostępnia adres...

Podsumowanie: wyszło w tym roku tak, że jak nie czerwony i zielony, to biały. Dziękuję Wam za udział, mam nadzieję, że jak coś równie mądrego przyjdzie mi jeszcze do głowy, to nie zawiedziecie! :)

Czasami człowiek musi

2008-12-29T12:13:00.009+01:00

Zastosowanie praktyczne: zerowe (lepiej brzmi: jeszcze póki co nieznane).

Być może jego wyskoczenie z tkaniny spowodowały tzw. doniesienia prasowe, może skojarzenia biblijne... Co ja mam z nim teraz niby zrobić.

Warkocz z sześciu sznureczków

2008-12-28T11:15:00.011+01:00

Zrobiłam! Jest to zatem możliwe.

Dokładne instrukcje są np. tu, pod wiele obiecującym tytułem "Easier than it looks"... Pomaga w tym mówienie do siebie w kółko: "brzegowy do środka, drugi na brzeg". I jestem teraz dumną posiadaczką tej dziwnej, nieco zapomnianej umiejętności.

Robienie chałki może zastąpić siłownię, zwłaszcza takim miłośnikom sportu jak ja:) Trzeba ugniatać ciasto najkrócej 15 min., ja robiłam to ciut dłużej, bo popadłam w zadumę... czuje się potem mięśnie rąk, całkiem konkretnie.

Podobno Helena Rubinstein, ta od kosmetyków, wykonywała sobie (sama!!) takie coś na głowie, szokując nieznaną fryzurą. To zdecydowanie kolejny stopień wtajemniczenia.

Klucz do piwnicy

2008-12-17T16:41:00.003+01:00

***

Od Yovi, której eleganckie, proste i pełne optymizmu prace podpatruję od bardzo dawna.
Dziękuję!
Wyróżnienie odsyłam nadawczyni. Uzasadniać nie trzeba, wystarczy kliknięcie do Yovi...

Po linii najmniejszego oporu

2008-12-14T23:21:00.010+01:00

Po raz tysięczny piętnasty przeczytałam, że "advent is such a busy time" i zobaczyłam morze, czy może falę powodziową ozdób (niekiedy bardzo ładnych) na zagranicznych głównie blogach - dałam się zresztą tej fali porwać i zaczęłam przygotowywać to i owo, ale nagle stwierdziłam, że - NIE. Niemniej dekoracje chciałam jakieś mieć, głównie ze względu na gości, by im było miło. (Mi samej wystarczyłyby dwa-trzy serducha wiszące tu i tam, no ale nie jestem sama:)

Mama akurat podcinała iglaki.

Pierwsze zdjęcie będzie też pocztówką, jest na nim miejsce na napisanie tekstu. Adventkranz mam z powtykanych w styropian gałązek, świeczki osadzone w dziurach, całość leży na talerzu, biała wstążka maskuje niedociągnięcia i przytrzymuje odstające gałązki. Gałązki przytrzymują jako tako świeczki.

Choinka orze jak może.
Głównym w tym roku jej zadaniem jest bycie bezpieczną. Nie da się jej ściągnąć na siebie i potłuc bombek.
Jej super zaletą jest to, że jest przenośna! Była już nawet w łazience, i tam mi sie prawdę mówiąc najbardziej podoba, ale nie przesadzajmy.

Dzbanek jest zabytkowy, jest jednym z naczyń, w którym rodzina babci i dziadka wiozła jedzenie podczas przesiedlenia ze Lwowa. Inne to garnki i jakby mini kociołki z takiej samej kamionki.

Pewnie, że chciałabym siedzieć pod gigantyczną choinką z Syberii, jak z dekoracji do "Dziadka do orzechłw", i rozpakowywać prezenty (nie za bardzo jednak chciałoby mi się tą choinkę ubierać...) I żebym do kompletu miała wielką salę z odległymi kątami ginącymi w mroku i oknami do sufitu... No ale skoro nie mam...
Powiem wręcz, z pełną świadomością: ta "choinka" zaspokaja w 100% moje potrzeby. Czuję się z nią bezpiecznie i dobrze.

A ze ścinków takie coś... obwiązałam malutkimi gałązkami lampki z IKEA i mam podświetlane krzaki. Fajny efekt, choć nie świecą wyraźnie. Tylko te cholerne kabelki widać...

Chórek gospel

2008-12-10T01:00:00.010+01:00

...do poukładania na choince, na stole wigilijnym, gdzieś w mieszkaniu. Sześć czarnoskórych dziewczyn, każda ma inną fryzurę, inną sukienkę, każda jest indywidualistką. Mają skrzydełka, bo są aniołkami, ale nie mają zawieszek. Myślę, że spokojnie mogą zostać w mieszkaniu i po Świętach.
Muzyka gospel raczej do mnie nie przemawia, ew. niektóre kawałki, za to moja babcia uwielbia. Chodzi na koncerty:)

Solistka:

Psiapsióły:

Po próbie:

- Wychodzę na scenę!

PS.
Przypominam o KONKURSIE!!!! Nagroda się robi...

Some love my blog :)

2008-12-08T14:08:00.003+01:00

Czeka mnie miły obowiązek nominowania kilku blogów do nagrody:

...i wytłumaczenia się z wyboru. Kolejność oczywiście nie gra roli.

1) Bynajmniej nie w rewanżu za otrzymaną nagrodę, a w podziękowaniu za możliwość zwiedzenia pięknego miasta, a potem odpoczęcia po wirtualnych spacerach w przytulnym domu Globalistki. Gliwice stały mi się bliższe, na pewno łatwiej mi teraz będzie zwiedzać je "w realu". Bardzo, bardzo lubię też dużą dozę wyszperanych informacji - niejako znak firmowy Autorki. No i recenzje prosto od bibliotekarza:)
2) Chętnie nominowałabym blog Sztukownia, niestety jest on od dawna zamknięty. Niemniej nominuję jego rozsypane teraz po sieci Autorki za powalający profesjonalizm i pierwszy(?) taki blog w polskiej Sieci. Śledziłam pilnie.
3) Drychę - choć nie wszystkie jej prace do mnie przemawiają, podziwiam i popieram:) wyłamanie się ze słodko-amerykańskiego stylu w scrapowaniu i niekonwencjonalne posługiwanie się tą konwencją;)
4) Paulę, ziomalkę na uchodźstwie, za ciepło, jakie bije z jej emigranckiego domku, inspirowanie i epatowanie spokojem:)
5)Rudlis za robienie karkołomnych origami i za wprawę w tej sztuce, przekładającą się na ilość - to niesamowite, kiedy i jak udaje się zrobić tyle cudeniek o tak wysokiej jakości!!
6) Słuchajcie, kończę wymieniać, bo trwałoby to i trwało a z każdą nową osobą rosną szanse na pominięcie kogoś, kogo bym wcale nie chciała pominąć.

Sen zimowy

2008-11-20T20:44:00.007+01:00

Warto pamiętać, że Tove Jansson pisała nie tylko dla dzieci i stworzyła inne książki, nie tylko Muminki.

"Lód był czarny, a na lodzie zobaczyła otwarte drzwiczki pieca i ogień, który płonął, dwoje drzwiczek od pieca tuż obok przy sobie. (...) Położyła się do łóżka i patrzyła na ogień tańczący na suficie, a tymczasem wyspa podeszła do chaty. Podchodziła coraz bliżej. Spały na nadbrzeżnej łące z płatami śniegu na kołdrze, a pod nimi ciemniał lód, który zaczął się powolutku rozsuwać, otworzyła się w podłodze rynna dla statków i wszystkie pakunki babki i wnuczki wypłynęły na księżycową ścieżkę. Każda walizka była otwarta i pełna ciemności i mchu i nigdy już do nich nie wróciła.
Sophia wyciągnęła rękę i pociągnęła babkę za warkocz, bardzo delikatnie. Babka zbudziła się natychmiast.
- Babciu - szepnęła Spohia. -Widziałam w oknie dwa piece. Dlaczego są dwa piece, a nie jeden?
Babka zastanowiła się i odparła:
- Dlatego, że mamy podwójne okno. - Jesteś pewna, że drzwi są zamknięte? - zapytała Sophia po chwili.
- Są otwarte - odpowiedziała jej babka. - Zawsze są otwarte, możesz spać spokojnie.
Sophia otuliła sie kołdrą. Pozwoliła całej wyspie spłynąć na lód i dalej aż do horyzontu. Nim zdążyła zasnąć, wstał tata i dołożył drzewa do pieca."

Tove Jansson, "Lato". Tłum. Zygmunt Łanowski.

(Słoiki po pewnej musztardzie, która jeszcze wystąpi, obwlekłam koronką. Koralików mam sporo z wyprzedaży, porobiłam roślinki i początkowo posadziłam lasek wewnątrz słoika, w masie solnej otaczającej tealight'a. Nie był to dobry pomysł, przesadziłam je więc na zewnątrz. Zainspirowały mnie takie badyle, co czasem sterczą ze śniegu i są jak rysunek precyzyjną, czarną kreską na białym papierze. Choć to tylko stelaże dawnych roślin, są nadal piękne.
Pozdrawiam jak najcieplej!)

Słoiki i propozycja

2008-11-18T14:14:00.006+01:00

Słoik z nowej, wiele mówiącej serii: "Nie ma mnie dla nikogo".

..........................................................................................................................................................................
Niezależnie od powyższego ogłaszam konkurs pt.

ODBARWIAMY BOŻE NARODZENIE!!!!!

Śmiałkowie wykonują kartkę świąteczną lub/i dowolną bożonarodzeniową dekorację, która spełnia takie oto proste i okrutne warunki:
- zero czerwonego
- zero zielonego
- złoty ewentualnie tylko jako dodatek
- zabroniony napis "Merry Christmas" (samo Christmas ujdzie)
- zabroniony Mikołaj w wersji Coca-Cola (jako biskup OK, choć generalnie chodzi o 25., a nie 6. grudnia)
- dodatkowy warunek dla osób wykonujących kartkę: musi zostać komuś podarowana/posłana! (warunek niesprawdzalny - honorowy!)

...i przysyłają mi zdjęcie na sara-pisze(at)wp.pl do 24. XII włącznie; zaraz potem nastąpi publikacja wszystkich zdjęć w celu pokazania, że można inaczej (yes we can);

...wśród uczestników rozlosowane zostaną 2 upominki handmadenięte owiane póki co tajemnicą.

Ha, kto się odważy?!!

Choinka BHP

2008-11-16T09:50:00.006+01:00

W tym roku chcę mieć dekoracje świąteczne, wręcz choinkę, i jak tu je zrobić żeby nie było bombek ze szkła i sypiących się igieł i żeby nie można było ściągnąć całości jednym ruchem na ziemię? Na razie mam takie coś:

Gorzej z wykombinowaniem wianka adwentowego,który miałby te wszystkie właściwości i jeszcze się nie zjarał i wszystkiego dookoła. No myślę nad tym na przystankach.

Ewolucja

2008-11-15T22:09:00.010+01:00

Pierwotne formy życia...

...decydują się na ekspansję!

...Trwożnie znajdują dla siebie miejsce wśród roślinności, ale z rozmarzonymi oczami wspominają dawną, bezpieczniejszą i beztroską formę bytowania...

Tymczasem na lądzie pojawia się ktoś inny... doskonale przystosowany, o inteligentnym spojrzeniu łowcy...

Oba gatunki należą do rzędu ekspresowych (coffeefiliae) - większy 17 min., mniejszy 27 min.

Jednocześnie pojawia się ktoś na wyższym poziomie - na półeczce. Ten nie należy do ekspresowych (1 godz. z przerwami), tylko do wykrojowych (sama rysowałam). Jaki jest, każdy widzi.

Ma coś wspólnego z łosiem, co widać po garbatym pysiu. Miłośnik brązów.

Pewnie pojawi się ktoś jeszcze, bo ewolucja trwa! Mąż uważa, że powinna iść w stronę rozwoju konika, a nie kota.

Dziękuję:)

2008-11-13T22:52:00.004+01:00

...Lunie za wpadnięcie na pomysł, że ja to:

A zwłaszcza cieszy mnie, że komuś się chce na moją wybitnie amatorską stronkę zaglądać. Mam teraz tego dowód! Ktoś zaglądał tyle razy, że sobie o mnie pomyślał.

Są też zasady związane z przyznawaniem tej nagrody (patrz: tu). Zastosowałam się tylko do tej pozwalającej na pochwalenie się:), resztę postanawiam złamać i nie linkuję do żadnej konkretnej strony. Powody - wymienianie trwałoby do Świąt, a pewnie bym kogoś w roztrzepaniu pominęła; część osób ma blogi na innych adresach wymagających posiadanie tam konta, by zostawić komentarz - a ja nie chcę zakładać konta tylko po to; linkownia zajęłaby więcej niż moje wpisy:) i - last not least - naprawdę uważam, że WSZYSTKIE osoby, którym się chciało posiedzieć chwilę przed pecetem, by założyć bloga o rękodziele, są otwarcie i bezczelnie kreatywne i nagroda za to - w tej czy innej postaci - im się należy!!!!
Dlatego proszę odwiedzające mnie osoby, które takiego bloga posiadają, o czucie się przyznanym. Inspirujecie mnóstwo osób, czy tego chcecie, czy nie! I dziękuję Wam za to, moi Nieznajomi:)

Nowe czapeczki na słoiki

2008-11-08T23:50:00.013+01:00

Słoiki nadal rosną, pomysły na nie przychodzą seriami.
Chciałam spróbować aplikacji.
Powstała mini seria "Kotki" - jakość zdjęć zwalam na światło, może coś tam da się zobaczyć jednak.
Ta plątanina to oczywiście wycięty fragment wielkiego kłębu, który był w odmętach pudełka na robótki, powstał sobie tylko wiadomym sposobem z takich małych chińskich niteczek.

Podobają mi się, bo są bardzo optymistyczne, ożywiły składzik na przetwory swoimi bezsensownymi kolorami!

Na koniec coś spokojnego:

Niespiesznie rosną słoiki

2008-10-31T12:02:00.007+01:00

Popatrzyłam na mnóstwo słoików z przetworami, każdy z inną pokrywką.
No to obwiązałam część kółkami z białej ściereczki z lumpeksu.
Zaczęły wyglądać jak zjazd Beduinów.
No to obszyłam jeden tasiemką. Na drugim coś wyhaftowałam. Potem ten drugi też tasiemką.
Niespiesznie, jak mi nastrój podpowie, uzupełniam białe kółeczka. Budują się nieregularnie, czasem kilka centymetrów gdy gotuje się woda, czasem całość na raz, jako czynność bardzo kojąca.
Nie ma być do kompletu, tylko to, co mi przyjdzie do głowy.

Woreczki ratują mi kuchnię

2008-10-28T19:55:00.007+01:00

Takie uszyłam dwa woreczki. Dwie kategorie drobiazgów mieszkają tam i nie leżą już wszędzie. Jaka ulga... naprawdę.

Jeden całkiem zwykły, u dołu brązowa koronka, drugi ma na dole powtarzający się motyw:

Oba z ikeowskiej narzuty Indira; w akcji nie pokazuję, bo cóż - woreczki jak woreczki... :)

Biżuteria na już

2008-10-20T14:51:00.005+02:00

Takie trójkoralikowe kolczyki zrobiłam w 10 min. Drucik jest fajny, bo kolorowy. Takie je sobie wyobraziłam i takie wyszły, co bardzo mnie cieszy.
No to od razu bransoletkę, skoro tak sprawnie poszło (15 min).
Inspiracją było wbrew pozorom nie morze i literatura skandynawska pełna prostoty bla bla bla, tylko fakt, że nie miałam w co się ubrać do czarnego golfu.
Machnęłam i polecę w tym zaraz do pracy.
Naprawdę gorąco namawiam wszystkich do kombinowania stroju lub jego części we własnym zakresie, o ile się oczywiście da. To JEST - czasami, owszem - ale jednak na ogół:) - rozbrajająco proste.

Prototyp

2008-10-14T13:00:00.008+02:00

Mam ochotę poprzytruwać trochę o prototypie.

PROTOTYP to coś, co osobiście bardzo lubię, pokraczne i nie takie, jakie było w zamierzeniu. Można popatrzeć na niego i już się wie, co zrobić inaczej następnym razem, jeśli taki przewidujemy. JAK inaczej. I można wykonać drugi podobny, udoskonalony, o co chyba w dłubaniu m. in. chodzi, a można się pośmiać nad swoim zadufaniem i swoją motyką na słońce, co bardzo fajnie uczy dystansu. Nie dorosłam tylko do tego, by pokraczkę-prototyp wywalić...

A tu była taka sytuacja: dzieciak bawił się mąką, zrobiło mi sie jej szkoda i dolałam wody. Potem co tu zrobić z ciastem (też szkoda - wiem, jestem stuknięta). Miałam torebkę suchej lawendy z ogródka, obkruszyłam z gałązek kwiatki i zagniotłam. Docelowo miały to być malutkie zawieszki, lubię, jak przy kokardzie prezentu coś dynda i mam trochę naprodukowanych takich rzeczy w razie czego. A skoro moda na lawendę, serduszka, białą farbę... jest pewna szansa, że się komuś spodoba jako dodatek do opakowania.

No wyszło tak:

Kolor po wyschnięciu nie za bardzo, więc próby ratowania białą farbą:

Daje radę. Pachnie dość konkretnie lawendą. Na przyszłość można zrobić coś podobnego z gotową masą plastyczną lub solną...
Pozdrawiam:)

Pewna uszminkowana dredziara

2008-10-09T11:54:00.003+02:00

...i ja myślimy o Bożym Narodzeniu
(A tu jeszcze w papilotach i bez makijażu)

Literki w wielkim mieście

2008-10-06T09:21:00.007+02:00

Zazwyczaj nie kupuję gotowych produktów do dekorowania, bo są dziwnie drogie i mam potem poczucie winy i wymyślam na co innego -lepszego, czyt. bardziej potrzebnego- mogłabym to przeznaczyć, a poza tym przyjemniej jest wykonać coś całkiem od początku z rzeczy które i tak ma się pod ręką, zmieniając fajnie ich przeznaczenie. (I nie to żebym była owładnięta ideą recyclingu, tak jest moim zdaniem ciekawiej i wyzwanie większe).

A tu przykład na moje ulegnięcie i zakup jednak, i to w USA, materiałów ze strony www.koshercreative.com. Dwa arkusze naklejkowych literek sfotografowanych w mieście. Planuję kiedyś powiększyć i używać jako plakatów (ta myśl łagodzi trochę wyrzuty sumienia, poza tym nie przesadzajmy - są naprawdę zarąbiste moim zdaniem...)

Oczywiście nabyłam parę innych ekstrawagancji, jak wstążkę drukowaną w macę:

W ogóle fajnie, tylko czemu tak daleko i shipping trzeba płacić...
I parę innych papierów mam, w celu zawieszenia jako plakat, jak będę mieć gdzie, czego sobie i wszystkim innym życzę.

Pot pourri 2

2008-09-28T20:23:00.006+02:00

Parę postów wcześniej pokazałam niebiesko-czarne pot pourri, teraz zrobiłam takie (przymulony róż). Wiedziałam, że na jednym się nie skończy... Służyć ma to do popsikania perfumami czy czym tam kto sobie życzy i umieszczeniu w szafie, łazience, samochodzie, wśród bielizny itp. W zestawie jest 6.

Drugie życie pieluchy

2008-09-24T17:36:00.008+02:00

1) Bierzemy niepotrzebną już pieluchę tetrową i wycinamy koła odrysowane od szklanki. Obdziergujemy szydełkiem by się nie strzępiło. Potem już tworzymy co kto chce, byle był efekt koronki. W dziury koronki wwlekamy sznureczek.

2) Sznureczek ściągamy, w powstały woreczek nasypujemy łyżkę stołową gruboziarnistej soli.

3) Takie ukwiały umieszczamy w łazience. Po kąpieli bierzemy jeden, wlewamy na sól trochę oliwy z oliwek albo dla dzieci, zaciskamy znowu woreczek i szorujemy nim te miejsca, co do których mamy podejrzenia, że za 50 lat pojawi się na nich cellulitis. Albo w ogóle całość, bo efekt jest super. Spłukujemy i osuszamy się delikatnie przytykając ręcznik.

Koraliki nawlekłam najpierw na nitkę, potem dziergałam przesuwając je aż były potrzebne.

Można by zrobić wersję luksusową np. z jedwabiu, ale chyba pielucha najbardziej się do tego nadaje.
I cieszę się, że już pecet w porządku i wracam do pokazywania wesołej twórczości.

A to plakat wiszący u mnie w łazience, przy którym są ukwiały.
Jak widać po oświetleniu, w łaziemce nie ma okna.