Najweselsza jarmułka świata w akcji

Mieliśmy się udać na koncert dla dzieci do synagogi i w związku z tym poinformowałam młodego o jarmułkach. Raz na jakiś czas odmawia czegoś kategorycznie i właśnie wypadł ten raz. Nie pomogło, że jest taki zwyczaj i że tata też ma. Nie pomógł nawet argument-armata, że panowie wyglądają w takim nakryciu głowy bardzo elegancko, poparty zdjęciami z netu. Zawahał się, ale nie uległ. Wobec tego w noc przed koncertem powstała najweselsza jarmułka świata, której się już nie oparł.

Tuning

Ponad rok temu trafiłam w bibliotece na zbiór opowiadań ks. Twardowskiego dla dzieci ilustrowany zdjęciami pacynek autorstwa Hanny Kośmickiej. Jak już kiedyś wspominałam, nie jestem fanką jego twórczości dla najmłodszych. Ale laleczki mnie zahipnotyzowały, zwłaszcza postać, jak się później okazało, o nazwie handlowej: "Dziewczyna w swetrze". Małe googlnięcie i już dwie były moje. Niby synka na urodziny.

W książce pacynki odgrywają z rozbrajająco ludzką naturalnością przeróżne sceny. Poprosiłam o wykonanie specjalnie dla mnie kopii Murzynki. Okazała się idealna. Natomiast dziewczyna w swetrze, na którą najintensywniej czekałam, moje alter ego, muza i obsesja, przyjechała w stroju, którego nie mogłam zaakceptować. Miała sweter "konon" z lumpeksu z lat 80-tych i elastyczne, powycierane dżinsy, również z epoki. I jedynym moim skojarzeniem było, że w związku z tym właśnie skończyła myć kibel.

Pomiędzy mną a Autorką lal nawiązała się korespondencja i muszę przyznać jej rację - sama wybrałam Dziewczynę na podstawie foty (Pani Hanna obfociła dla mnie komórką wszystkie lale ze swojej gdańskiej pracowni). A książeczka Twardowskiego nie jest katalogiem jej firmy. W książce lale mają dłonie, w katalogu nie. Murzynka miała je więc, ale druga, zgodnie ze zdjęciem na stronie sklepu, NIE. I to wszystko prawda i moja nieuwaga. Niemniej nie spodziewałam się aż takiej rozbieżności z oczekiwaniami.

Głowa Dziewczyny była jednak przecudna i nie zdecydowałam się na zwrot. Machnęłam tuning, kilka jego wersji. Zostało ostatecznie tak, jak widać na sesji w piekarni:)

 

Synek zachwycił się lalami. Do dziś traktuje je w pewnym sensie jak autonomiczne istoty, nazywa "dziewczynkami", rozmawia z nimi, opowiada im o planowanych psotach nie zważając na moją, siłą rzeczy, obecność. Ja trochę też się bawię, jak młodzi już śpią. Czasami, wiadomo. I bardzo gorąco polecam prace Pani Hanny.

Lekcja anatomii

Najgorsze jest wstawianie zębów krokodylom

Już mam!

I my też!

A teraz wieść szokująca (mnie): krokodyle można nabyć w realu!!!! Kawiarnia dla rodziców z dziećmi i nie tylko, Bla Bla, postanowiła zaryzykować współpracę ze mną. W przyszłym tygodniu dołączą jeszcze świnki-skarbonki i myszki-skarbonki. W planach zestawy ryb i dinozaury (o czym Bla jeszcze nie wie:)))))

...a ponadto liczę na (kliknijcie na zdjęcie, by dojść do Beaty):

Co to może być?

Mała podpowiedź:

Jeśli nie pomogło:

:) Na zamówienie mojego dziecka - drobiazg, królik w wielorazowej pieluszce...

Oczywiście zrobienie go zajęło mi trochę czasu, który mogłam poświęcić dla rodziny, na pracę lub spanie. Znacznie dłużej, niż zarobienie 7 zł, które kosztował poniższy królik z Chin...

Porównywalnie słodki, tyle, że odpadła mu noga po godzinie zwykłego użytkowania... (Tuż po sesji zdjęciowej odpadły obie ręce.)
Wszystko to przyszyłam, co doliczone do owych 7 zł (czas) nadal nie przekracza ręcznego króliczka...

Zastanawiam się nad ceną wyrobów rękodzielniczych. Temat stary i już nawet nie budzący emocji.
Oczywiście, że trzeba zapłacić za czyjąś pracę i koncept. Niektórzy nie zdają sobie z tego sprawy.

Z drugiej strony w jednym z wrocławskich sklepów z rękodziełem zobaczyłam tak wysokie ceny, że chciało mi się głównie, niestety, nieco gorzko śmiać... zwłaszcza, że mniej więcej wiem, ile czasu i pracy trzeba włożyć w dany wyrób.

Wypośrodkować, jak ze wszystkim. Czyli ile, by nie bawić się w wolontariat? A może właśnie się bawić? Póki co przeliczam na kawy...

Jeśli ktoś ma ochotę podzielić się swoimi spostrzeżeniami na ów niemodny już temat, będę zobowiązana. Zwłaszcza, że niedługo wchodzę na giełdę;]

...i pierwszy raz w życiu zapisałam się na candy, u Rafiji...

MOCNO po sezonie

CZEŚĆ! Ostatnio moja aktywność, działalność i kreatywność, dopóki żyła, skierowana była w całkiem inne rejony. Potem padła. Teraz po pewnym wypoczynku powraca ze zdwojoną siłą, póki co projektem jak w tytule.
Jest to kolczyk.

Scrapbooking na żądanie

 

Scrapowanie niestety nie jest moją formą wyrazu, choć co jakiś czas próbuję, głównie nieśmiało na ATC. Tym razem nie było mowy o wykręceniu się, bo sama Babcia zamówiła sobie album o prawnukach na 90-te urodziny. Nie ma zmiłuj. 

Jak to zwykle u mnie w kwestach papieru, album mocno śmieciowy, tzn. powywalałam wszystko z wielkiego pudła i wkomponowałam, co się dało, w jedną noc i pół dnia. Ależ przy tym powstaje śmieci. Odkryłam też świetny sklepik z papierami i innymi rzeczami na Więziennej we Wrocławiu. Prowadzą go rozmiłowane w tej dziedzinie dziewczyny, pieką też ciasto do częstowania klientów. Nie wyrzuciły mnie, choć porozkładałam na podłodze przecenione zestawy (bożonarodzeniowe) i wybrzydzałam chyba będzie z pół godziny.

Marek mały i Marek duży  na jednym tagu:

Grudniowy dzidziuś, a te chlapki to rysunek jego brata, który przezornie zostawiłam sobie właśnie do takich celów:

Teczka na zdjęcia:

Zabawa z pokrywkami ukraszona najciekawszym chyba elementem w tym albumie, mianowicie własnoręcznie wykonaną tekturą w kropki (dokładna relacja TUTAJ):

Przezroczyste kwiatki wycięłam z opakowania (torebki) po zestawie kosmetyków, to sztywny plastik:

 

...pokazuję trochę ku przestrodze - za mało miałam czasu. Ale i fun był, choć ilość ścinków i śmieci to równoważy... Klikam w "publikuj" i wracam do wiadra z gliną szamotową:] 

Ściskam dziś wszystkich i pozdrawiam kawowo (Inka)!